พอได้ยินว่าเกาเทียนเฉียงยินดีมอบหมายให้โจวต้าจู้สร้างบ้านหลังใหม่ให้ แววตาของโจวต้าจู้ก็พลันเป็นประกาย รีบถามว่า “เทียนเฉียง บ้านหลังใหม่จะสร้างกี่ชั้น แล้วอยากได้แบบไหนเป็นพิเศษไหม?”
เกาเทียนเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “สร้างสองชั้นก็พอครับ!”
“เรื่องแบบบ้านก็ไม่มีอะไรต้องเน้นเป็นพิเศษครับ”
“ชั้นล่างทำเป็นห้องรับแขก ห้องครัว ห้องกินข้าว แล้วก็เพิ่มห้องนอนสำหรับผู้สูงอายุให้แม่ผมอีกห้อง”
“ชั้นบนทำห้องนอนสี่ห้อง ผม น้องชาย แล้วก็น้องสาวคนละห้อง เหลืออีกห้องไว้เป็นห้องรับแขก”
“ส่วนลานหน้าบ้านเก็บไว้เหมือนเดิม ทำเล้าไก่กับคอกหมู แล้วก็เว้นที่ด้านหลังไว้ปลูกผักก็พอครับ!”
โจวต้าจู้ฟังจบก็ลองคำนวณในใจ ก่อนพูดว่า “สองชั้น โครงสร้างอิฐผสมคอนกรีต เทพื้นหลังคาคอนกรีตเสริมเหล็ก ตกแต่งแบบเรียบง่าย รวมค่าแรงกับวัสดุแล้วก็น่าจะประมาณหนึ่งแสนหยวน”
“ถ้าเลือกใช้วัสดุดีหน่อย ก็ต้องเพิ่มอีกสักสองสามหมื่นหยวน!”
เกาเทียนเฉียงพูดเสียงหนักแน่นว่า “เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาครับ สิ่งสำคัญคือคุณภาพ ผมไม่อยากย้ายเข้าไปอยู่ได้ไม่กี่วันแล้วบ้านมีปัญหา!”
“เรื่องคุณภาพไม่ต้องห่วง!”
โจวต้าจู้ตบอกตัวเอง รับปากอย่างมั่นใจว่า “ผมโจวต้าจู้ทำงานนี้มาตั้งหลายปี บ้านที่สร้างมาไม่เคยมีปัญหาเลยสักหลัง!”
“ถ้ายังไม่วางใจ ผมพาไปดูบ้านสองสามหลังที่เคยสร้างก็ได้ มีหลังหนึ่งคนอยู่มาห้าหกปีแล้ว ลองไปถามเจ้าของบ้านดูสิว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า!”
เกาเทียนเฉียงโบกมือ “ไม่ต้องดูแล้วครับ บ้านหลังที่เพิ่งสร้างเมื่อกี้ผมเห็นแล้ว งานเรียบร้อยสวยงามจริง ๆ!”