เช้าวันที่สาม เกาเทียนเฉียงกล่าวลา ผู้จัดการอู๋ แล้วพาทุกคนขึ้นเรือผิงอัน ก่อนค่อย ๆ แล่นออกจากท่าเรืออู่ต่อเรือ มุ่งหน้าไปทางอ่าวเยว่หยา
ระหว่างทาง เกาเทียนเฉียงกับพวกแวะเติมน้ำมันให้เรือผิงอันที่สถานีเติมน้ำมันกลางทะเลแห่งหนึ่งใกล้อู่ต่อเรือ
สถานีเติมน้ำมันกลางทะเลแห่งนี้เป็นจุดเติมน้ำมันแบบเรียบง่าย ซึ่งสร้างอยู่บนสะพานทางเดินเหนือทะเลน้ำตื้น
มีถังน้ำมันหลายใบตั้งอยู่บนสะพาน ข้าง ๆ จอดเรือบรรทุกน้ำมันลำเล็กไว้สองลำ
เกาเทียนเฉียงนำเรือเข้าเทียบ เจ้าหน้าที่สถานีเติมน้ำมันยื่นท่อยางเส้นใหญ่มาต่อเข้ากับช่องเติมน้ำมันของเรือผิงอัน จากนั้นก็เปิดวาล์วเริ่มเติมน้ำมัน
เติมอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม น้ำมันจึงเต็มจนหัวจ่ายตัดในที่สุด
เจ้าหน้าที่สถานีเติมน้ำมันเหลือบดูตัวเลขบนมาตรวัด ก่อนบอกเกาเทียนเฉียงว่า “ทั้งหมด 15 ตัน ตอนนี้น้ำมันดีเซลราคากิโลกรัมละ 2.31 หยวน รวมเป็นเงิน 34,500 หยวนครับ!”
พอได้ยินยอดเงิน เกาเทียนเฉียงก็อดลอบสูดปากไม่ได้
ให้ตายเถอะ!
น้ำมันเต็มถังทีเดียวก็ปาเข้าไปสามหมื่นกว่าหยวน!
ไม่น่าเล่าคนที่ท่าเรือถึงพูดกันว่า ต่อให้ซื้อเรือประมงไหว ก็เลี้ยงเรือไม่ไหว
นี่มันสัตว์กลืนทองชัด ๆ!
ถ้าไม่มีเงินทุนอยู่บ้าง คงเลี้ยงไม่ไหวจริง ๆ!
หลังเติมน้ำมันเสร็จ เรือผิงอันก็แล่นต่อไปยังอ่าวเยว่หยา
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเกาเทียนเฉียงกับพวกก็กลับถึงท่าเรืออย่างราบรื่น
ขณะนั้นที่ท่าเรือมีผู้คนเดินขวักไขว่
มีคนเงยหน้าขึ้นเห็นเรือผิงอันแล่นเข้ามา ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสะกิดแขนเสื้อคนข้าง ๆ แล้วถามว่า “เรือของบ้านไหนน่ะ? ลำใหญ่จัง”
“ไม่เคยเห็นเลย เรือใหม่เหรอ?”
“พวกเธอดูเร็ว! คนที่ยืนอยู่หัวเรือนั่นไม่ใช่จางเสี่ยวหลงหรือ?”
“จริงด้วย! หรือว่าเรือลำนี้เป็นเรือใหม่ที่พวกจางเสี่ยวหลงซื้อมา?”