“เพี๊ยะ!”
จางหน้าปานฟาดฝ่ามือลงไปโดยไม่ออมแรงแม้แต่น้อย
ใบหน้าเหี่ยวย่นวัยหกสิบกว่าปีของเฉินซิ่วเหลียนบิดเบี้ยวไปด้านหนึ่ง แก้มซีกหนึ่งบวมขึ้นมาทันตา
“เจ้า...”
เฉินซิ่วเหลียนกุมแก้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ทุกครั้งที่นางอาละวาดกลิ้งเกลือก ทำตัวไร้เหตุผลและดื้อรั้น ใครเห็นก็ต้องหลีกทางให้
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะถูกจางหน้าปานเล่นงานเข้าให้!
จางหน้าปานมองท่าทางมึนงงของเฉินซิ่วเหลียน มุมปากยกยิ้มเย็นชา
แม้แต่แม่แท้ ๆ ของตัวเองเขายังกล้าตี นับประสาอะไรกับเฉินซิ่วเหลียน?
“ยายแก่!”
จางหน้าปานคว้าผมของเฉินซิ่วเหลียนไว้ แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ถ้ายังไม่คืนเงิน ข้าจะตัดมือไอ้ลูกชายของแกไปให้หมากิน!”
พูดจบเขาก็หันไปส่งสายตาให้ลูกน้อง
พวกอันธพาลตัวเล็ก ๆ เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนกระชากเกาเจี้ยนจวินที่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องออกมา
จากนั้นพวกมันก็กดเกาเจี้ยนจวินลงบนโต๊ะ แล้วเอามีดจ่อหลังมือ จ้องเฉินซิ่วเหลียนอย่างดุดัน
“ยายแก่ ข้าแนะนำให้รู้จักทำตัวฉลาดหน่อย ไม่อย่างนั้นมือของลูกชายแกได้ขาดแน่!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงคมมีดที่หลังมือ เกาเจี้ยนจวินก็กลัวจนแทบขวัญหนี รีบตะโกนด้วยความหวาดผวา “แม่ รีบเอาเงินให้พวกเขาเร็วเข้า!”
ในที่สุดเฉินซิ่วเหลียนก็ลนลาน รีบพูดว่า “ข้าให้! ข้าจะเอาเงินให้เดี๋ยวนี้! อย่าทำร้ายลูกชายข้านะ!”
พูดจบนางก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องด้านใน ค้นเงินห้าพันหยวนจากตู้ด้วยมือไม้สั่นเทา แล้วยื่นให้จางหน้าปาน
“ถ้าเอาออกมาแต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง! ยังจะบีบให้ข้าต้องลงมืออีก กระดูกคันไม้คันมือจริง ๆ!”
จางหน้าปานรับเงินมา นับอย่างละเอียด พอแน่ใจว่าจำนวนไม่ผิดก็ยัดใส่กระเป๋า