เท้ากระทืบอันน่าสะพรึงของเกาเทียนเฉียงทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกตะลึงจนไม่กล้าขยับ
จางหน้าปานคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ฝืนยิ้มออกมาได้อย่างน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
“พี่... พี่เกา ผม... ผมผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว!”
ถ้าเขารู้แต่แรกว่าเกาเทียนเฉียงมีฝีมือเก่งกาจขนาดนี้ ต่อให้ยืมความกล้ามาให้อีกสักร้อยเท่า เขาก็ไม่กล้ามาหาเรื่องถึงบ้าน!
เกาเทียนเฉียงมองจางหน้าปานด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า
“กลับไปบอกเฉินซิ่วเหลียน!”
“เธอรับเงินจากนาย นายก็ไปทวงจากเธอ!”
“เธอรับปากอะไรไว้ ก็ไปให้เธอทำตามสัญญา!”
“ถ้ามีครั้งหน้า สิ่งที่ฉันเหยียบคงไม่ใช่แผ่นหินแล้ว!”
จางหน้าปานสะดุ้งเฮือก รีบพยักหน้ารัว “เข้าใจแล้ว! เข้าใจแล้ว! ผมจะไปบอกแน่นอน!”
พูดจบ เขาก็พาลูกน้องวิ่งหนีออกจากลานบ้านอย่างทุลักทุเล
หลังจากจางหน้าปานกับพวกจากไป เกาเทียนเฉียงหันไปประสานมือคารวะพี่น้องจางเสี่ยวหลง แล้วกล่าวว่า “เมื่อครู่ขอบคุณพวกนายจริง ๆ!”
จางเสี่ยวหลงรีบโบกมือ “พี่เกา เกรงใจกันเกินไปแล้ว! ที่จริงพวกเราก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไรเลย!”
“นั่นสิ!”
จางเสี่ยวหู่มองเกาเทียนเฉียงด้วยแววตาเป็นประกายเปี่ยมความชื่นชม ก่อนกล่าวว่า “ถึงไม่มีพวกเราสองพี่น้อง แค่พี่เกาเตะไปเมื่อครู่นี้ จางหน้าปานกับพวกก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว!”
เขาคลุกคลีอยู่ที่ท่าเรือมาหลายปี เคยเห็นคนต่อสู้เก่งมามาก แต่คนที่เตะทีเดียวแล้วเหยียบแผ่นหินแตกอย่างเกาเทียนเฉียง เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก