เมื่อได้ยินคำพูดของเกาเทียนเซิ่ง เกาเทียนเฉียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกปลื้มใจขึ้นมา
สมัยนี้ เด็กวัยรุ่นในหมู่บ้านหลายคนเอาแต่เที่ยวเล่น รู้จักแต่แบมือขอเงินที่บ้าน จะเข้าใจเรื่องช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัวได้อย่างไร
แต่เกาเทียนเซิ่งไม่เหมือนใคร
ตั้งแต่ลาออกจากโรงเรียนแล้วออกทะเลจับปลาตามเขา เขาไม่เคยปริปากบ่นว่ายากลำบากหรือเหน็ดเหนื่อยสักคำ
ไม่ว่างานบนเรือจะหนักแค่ไหน เขาก็ทำเงียบ ๆ ไม่เกี่ยงงาน ไม่ปริปากบ่น
เมื่อมองน้องชายที่รู้ความตรงหน้า เกาเทียนเฉียงก็ทั้งซาบซึ้งและสงสาร
เขายื่นมือไปขยี้หัวเกาเทียนเซิ่ง พลางยิ้มพูดว่า “เจ้าหนุ่มบ๊อง บ้านเราสร้างบ้านเป็นเรื่องของพี่ ไม่ต้องให้แกมาห่วง!”
“แกตั้งใจเรียนให้ดีก็พอ ตอนนี้พี่หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องประหยัดเงินเอามาช่วยที่บ้านหรอก!”
“เงินที่แกหาได้ก็เก็บไว้ให้ดี อีกหน่อยเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว มีเรื่องให้ใช้เงินอีกเยอะ!”
เกาเทียนเซิ่งส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง “พี่ ผมก็เป็นคนหนึ่งในครอบครัวเหมือนกัน ตอนนี้บ้านเราจะสร้างบ้านใหม่ แน่นอนว่าผมก็ต้องช่วยออกแรงด้วย!”
“รอผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แล้วหาเงินก้อนโตได้เมื่อไร ผมจะตอบแทนพี่ให้ดีเลย!”
เกาเทียนเฉียงมองสีหน้าจริงจังของเกาเทียนเซิ่งแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ จึงยิ้มตอบว่า “ได้! นับแกด้วยคน!”
“อาเซิ่งของพวกเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้จักช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้าน เป็นลูกผู้ชายเต็มตัวแล้ว!”
พอได้ยินคำชมของเกาเทียนเฉียง เกาเทียนเซิ่งก็ฉีกยิ้มกว้างทันที
คนที่เขาชื่นชมที่สุดก็คือพี่ชายคนโตอย่างเกาเทียนเฉียง!