โจวต้าจู้วางแบบก่อสร้างในมือลงบนโต๊ะกลางลานบ้าน แล้วคลี่ออก
“เทียนเฉียง พี่ออกแบบบ้านสามชั้นตามที่นายต้องการแล้ว ชั้นหนึ่งมีสองห้อง ชั้นสองมีสองห้อง แล้วก็ชั้นสามมีสองห้อง”
“ลองดูสิว่าเป็นยังไง ถ้ามีตรงไหนไม่ถูกใจ พวกเรายังแก้ได้อีกนะ!”
เกาเทียนเฉียงก้มลงดูแบบอย่างละเอียด
แบบที่โจวต้าจู้วาดเรียบง่ายมาก เทียบกับแบบก่อสร้างของมืออาชีพไม่ได้เลย แต่กลับดูเข้าใจง่าย เห็นแล้วรู้ทันทีว่าตรงไหนเป็นตรงไหน
แต่ละห้องมีขนาดเท่าไร อยู่ตรงไหน ล้วนระบุไว้อย่างชัดเจน
นี่เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของการสร้างบ้านเองในชนบท
ช่างเก่าบางคนถึงกับไม่ต้องใช้แบบก่อสร้าง อาศัยประสบการณ์ล้วน ๆ ในการสร้างบ้าน
เกาเทียนเฉียงมองแบบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วถามว่า “พี่ต้าจู้ ทำไมในแบบไม่มีตำแหน่งห้องน้ำล่ะ?”
โจวต้าจู้ชะงักไป ก่อนอธิบายว่า “พี่ตั้งใจจะสร้างห้องน้ำแยกไว้ข้างนอก เลยไม่ได้วาดลงไปน่ะ!”
ในปี 1998 ห้องน้ำของบ้านคนชนบทส่วนใหญ่เป็นส้วมหลุม กลิ่นค่อนข้างแรง ผู้คนจึงมักสร้างแยกไว้ข้างนอก
แบบนี้นอกจากจะทำความสะอาดง่ายแล้ว ยังสะอาดถูกสุขลักษณะกว่าอีกด้วย
เกาเทียนเฉียงขมวดคิ้ว แล้วพูดกับโจวต้าจู้ว่า “พี่ต้าจู้ พี่สร้างส้วมนั่งยองแบบในเมืองได้ไหม? ผมอยากให้ห้องน้ำอยู่ในบ้าน จะได้เข้าห้องน้ำสะดวกขึ้น”
เขาทนส้วมหลุมในชนบทมานานจนเอือมเต็มทีแล้ว
โดยเฉพาะหน้าร้อน กลิ่นเหม็นนั่นคนทั่วไปแทบทนไม่ไหว
ที่สำคัญ ส้วมหลุมนอกจากจะเหม็นแล้ว ยังไม่ถูกสุขลักษณะอย่างมาก มีแมลงวันกับยุงบินว่อนเต็มไปหมด