ภาพแนวปะการังงดงามราวกับแดนเซียนตรงหน้า ทำให้ฉินเสวี่ยกับเพื่อนอีกสองคนตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
ผ่านไปนานทีเดียว พวกเธอถึงค่อยได้สติกลับมา
ฉินเสวี่ยหันไปมองเกาเทียนเฉียง ก่อนถามด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า “เทียนเฉียง นายรู้จักที่นี่ได้ยังไง?”
เกาเทียนเฉียงยิ้มบาง ๆ แล้วอธิบายส่ง ๆ ว่า “เมื่อหลายปีก่อน ตอนฉันออกทะเลไปกับกองเรือ บังเอิญผ่านแนวปะการังแถบนี้ เห็นว่าสวยมาก ก็เลยจำที่นี่ไว้!”
“เร็วเข้า ๆ! รีบลงไปดำน้ำกันเถอะ!”
หลี่เจียซินแทบเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ เร่งเร้าขึ้นอย่างอดใจรอไม่ไหว
จางเหวินเชี่ยนหน้าแดงระเรื่อ เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “แต่…บนเรือไม่มีห้องโดยสาร พวกเราไม่มีที่เปลี่ยนชุดว่ายน้ำนะ!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศก็เงียบกริบลงในพริบตา
เรือที่เกาเทียนเฉียงเช่ามาว่างเปล่า ไม่มีห้องโดยสารและเปิดโล่งรอบด้าน ไม่มีที่กำบังเลยจริง ๆ
ทั้งสามคนหันมามองเกาเทียนเฉียงพร้อมกัน สายตาจับจ้องไปที่เขา ใบหน้าต่างมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา
เกาเทียนเฉียงเข้าใจทันที เขากระแอมเบา ๆ แล้วเดินไปที่หัวเรืออย่างรู้หน้าที่ หันหลังให้พวกเธอ ก่อนพูดเสียงดังว่า “เปลี่ยนชุดกันตามสบายเลย ฉันไม่หันกลับไปแอบดูแน่นอน!”
“งั้นห้ามแอบดูเด็ดขาดนะ! ไม่อย่างนั้นพวกเราไม่ยอมยกโทษให้แน่!”
หลี่เจียซินแสร้งทำเสียงดุเตือนเขา
“วางใจเถอะ! ฉันเป็นสุภาพบุรุษนะ!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางโบกมือ
ไม่นานนัก ด้านหลังเขาก็มีเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันแผ่วเบา ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวที่พยายามกดเสียงไว้
“เสี่ยวเสวี่ย หุ่นเธอดีเกินไปแล้วนะ! ส่วนฉันกินเท่าไรก็ไม่อ้วนสักที!”
“อย่าพูดไปเรื่อยสิ! เทียนเฉียงยังอยู่ข้างหน้าเลยนะ!”
ฉินเสวี่ยทั้งอายทั้งร้อนใจ เสียงเบาจนแทบเหมือนเสียงยุง