ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง เกาเทียนเฉียงที่กำลังจะก้าวออกจากบ้านก็ชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับไปถามอย่างสงสัยว่า “มีอะไรหรือ? ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม?”
ฉินเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามว่า “บ่ายนี้คุณว่างไหม? ฉันมีเพื่อนสองคนอยากออกทะเลไปเที่ยว คุณไปกับพวกเราได้ไหม?”
เกาเทียนเฉียงได้ยินดังนั้นก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วตอบรับอย่างเต็มใจว่า “ได้สิ! พอดีบ่ายนี้ฉันไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว!”
พอเห็นว่าเกาเทียนเฉียงตอบรับง่ายดายขนาดนั้น ดวงตาของฉินเสวี่ยก็โค้งเป็นจันทร์เสี้ยวทันที หัวใจพลันหวานชื่นขึ้นมา
เธอรีบหันไปเรียกหญิงสาวสองคนที่นั่งคุยเล่นกันอยู่ในลานบ้านให้เข้ามา แล้วแนะนำทั้งคู่ว่า “เหวินเชี่ยน เจียซิน นี่คือเกาเทียนเฉียงที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง”
“เขาเป็นชาวประมงที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านของเรา รู้จักอ่าวเยว่หยาดีมาก เมื่อกี้เขาก็ตอบตกลงแล้วว่าวันนี้จะพาพวกเราออกทะเลไปเที่ยวด้วยกัน!”
จากนั้นเธอก็หันไปบอกเกาเทียนเฉียงว่า “เทียนเฉียง สองคนนี้เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยและรูมเมตของฉัน จางเหวินเชี่ยนกับหลี่เจียซิน!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มบาง ๆ แล้วทักทายทั้งสองคน “สวัสดี ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านสือถัง!”
“สวัสดีค่ะ!”
จางเหวินเชี่ยนพยักหน้าให้เกาเทียนเฉียงอย่างสุภาพ
จางเหวินเชี่ยนมีรูปร่างสูงปานกลาง สวมแว่นกรอบบาง ผมรวบไว้อย่างเรียบร้อย ดูเงียบขรึมเรียบร้อย ยามยิ้มก็ดูสุภาพนุ่มนวล
นิสัยของหลี่เจียซินตรงกันข้ามกับจางเหวินเชี่ยนโดยสิ้นเชิง เธอยื่นมือออกไปจับมือเกาเทียนเฉียงอย่างเปิดเผย พร้อมยิ้มกล่าวว่า “หนุ่มหล่อ วันนี้ต้องฝากตัวด้วยนะ!”