ในฐานะจ้าวแห่งท้องทะเล วาฬเพชฌฆาตมีพละกำลังในการต่อสู้เหนือกว่าฉลามหัวบาตรมาก
การพุ่งชนของเสี่ยวเฮยครั้งนี้ส่งฉลามหัวบาตรตัวนั้นกระเด็นไปไกลถึงสี่ห้าเมตร ก่อนจะกระแทกเข้ากับโขดหินด้านหลังอย่างแรง
เมื่อเห็นเสี่ยวเฮยปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ฉลามหัวบาตรตัวนั้นก็ขวัญเสียจนหมดท่า
แววหวาดกลัวฉายชัดในดวงตาของมัน มันรีบหันตัวอย่างลนลานแล้วหนีหัวซุกหัวซุน ไม่นานก็หายลับไปในทะเลลึก
หลังไล่ฉลามหัวบาตรตัวนั้นไปแล้ว เสี่ยวเฮยก็หันกลับมาอย่างว่าง่าย มันเข้ามาคลอเคลียข้างเกาเทียนเฉียงอย่างสนิทสนม หัวมหึมาถูไถร่างของเขาเบา ๆ พร้อมส่งเสียงร้องใสแผ่วหวาน ราวกับเด็กน้อยที่กำลังออดอ้อนขอความเอ็นดู
ฉินเสวี่ยกับพวกอีกสองคนเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
พวกเธอไม่เคยคิดเลยว่า จ้าวแห่งท้องทะเลผู้ยิ่งใหญ่จะอ่อนโยนและสนิทสนมกับมนุษย์ได้ถึงเพียงนี้!
เสี่ยวเฮยว่ายวนรอบเกาเทียนเฉียงอย่างร่าเริงสองรอบ จากนั้นก็ค่อย ๆ ก้มตัวลง สันหลังอันกว้างใหญ่โผล่พ้นผิวน้ำ ก่อนจะตั้งใจให้เกาเทียนเฉียงขึ้นขี่ แล้วพาเขาท่องไปในทะเล
สายลมพัดผ่านคลื่นทะเล ชายหนุ่มขี่วาฬออกเดินทาง
ภาพนั้นช่างน่าตื่นตะลึงและราวกับความฝัน
หลี่เจียซินกับพวกอีกสองคนโผล่พ้นผิวน้ำ มองภาพอัศจรรย์ตรงหน้าอย่างตาค้าง
“สวรรค์! เขาทำให้วาฬเพชฌฆาตกลายเป็นพาหนะของตัวเองได้ด้วย! เป็นไปได้ยังไงกัน!”
ฉินเสวี่ยเองก็มองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย หัวใจสั่นสะท้านไม่ต่างกัน
เธอกับเกาเทียนเฉียงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
เธอไม่เคยคิดเลยว่าเกาเทียนเฉียงจะมีความสามารถวิเศษเช่นนี้ด้วย!