หลังวางสาย หยางไห่ก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เกาเทียนเฉียงด้วยสีหน้าประจบสอพลอ สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มแหยทันที
“คุณเกา เมื่อครู่ผมผิดเอง ไม่ได้ถามให้แน่ชัด ต้องขอโทษจริง ๆ ขอคุณช่วยยกโทษให้ด้วยนะครับ!”
เกาเทียนเฉียงถามเสียงเรียบ “ตอนนี้ผมไม่ต้องไปสถานีตำรวจแล้วใช่ไหม?”
“ไม่ต้องครับ ไม่ต้องแน่นอน!”
หยางไห่โบกมือรัว ๆ “เรื่องวันนี้เป็นความผิดของหลิวไห่เซิงทั้งนั้น เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน คุณป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย ผมกลับไปจะอบรมเขาให้ดีแน่นอน!”
พูดจบ เขาก็หันไปตวาดหลิวไห่เซิง “ยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบมาขอโทษคุณเกาอีก!”
หลิวไห่เซิงถึงกับมึนงงไปทั้งตัว
เขาจ้องหยางไห่ตาค้างอยู่นาน กว่าจะตั้งสติได้
ไม่เข้าใจเลยว่าเมื่อครู่หยางไห่ยังวางท่าข่มขู่เกรี้ยวกราดอยู่แท้ ๆ ทำไมแค่รับโทรศัพท์สายหนึ่งแล้วถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
“น้าครับ เขา...”
หลิวไห่เซิงยังอยากพูดอะไรต่อ
“หุบปาก!”
หยางไห่ก้าวฉับ ๆ เข้าไปตบกบาลหลิวไห่เซิงหนึ่งที ก่อนจะกดเสียงต่ำ “รู้ไหมว่าก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน!”
“รีบขอโทษเดี๋ยวนี้! คนคนนี้ไม่ใช่คนที่เราจะไปหาเรื่องได้!”
หลิวไห่เซิงใจสั่น มองเกาเทียนเฉียงด้วยสีหน้าหวาดหวั่น
หยางไห่เป็นถึงรองหัวหน้าสถานีตำรวจ ปกติใครในเขตนี้พบเห็นก็ต้องพูดจาดี ๆ ด้วย
แม้แต่หยางไห่ยังไม่กล้าไปหาเรื่องเกาเทียนเฉียง ก็พอจะรู้ได้ว่าภูมิหลังของเขาน่ากลัวเพียงใด!
“ขะ...ขอโทษครับ เรื่องวันนี้เป็นความผิดของผมทั้งหมด ผมขอโทษคุณครับ!”