สองชั่วโมงต่อมา เกาเทียนเฉียงกับพวกก็มาถึงเมืองจิงไห่อย่างราบรื่น ก่อนตรงไปยังร้านอาหารของจ้าวตงไหล
ร้านของจ้าวตงไหลมีชื่อว่าร้านอาหารตงไหล ตั้งอยู่บนถนนเจี่ยฟ่างซึ่งคึกคักที่สุดในเมืองจิงไห่ เป็นอาคารเดี่ยวสูงห้าชั้น
ตอนนี้เป็นช่วงมื้ออาหารพอดี หน้าร้านมีรถเก๋งจอดเรียงราย ลูกค้าเดินเข้าออกไม่ขาดสาย
ร้านที่เกาเทียนเฉียงกับพวกมาครั้งนี้เป็นสาขาหลักของร้านอาหารตงไหล และยังเป็นสาขาที่ใหญ่ที่สุดด้วย
ชั้นหนึ่งเป็นโถงรับประทานอาหาร ชั้นสองเป็นห้องส่วนตัว ส่วนชั้นสามถึงชั้นห้าเป็นห้องพักสำหรับลูกค้า
ผนังด้านหน้าของโถงแขวนภาพจิตรกรรมฝาผนังอาหารทะเลขนาดใหญ่ เป็นภาพฉากเรือออกทะเลไปจับปลา
ข้างกันยังมีภาพถ่ายของจ้าวตงไหลกับบรรดาผู้นำในระดับต่าง ๆ เรียงกันเป็นระเบียบ เห็นได้ชัดว่าร้านแห่งนี้มีสถานะเช่นไรในแวดวงร้านอาหารของเมืองจิงไห่
เกาเทียนเฉียงเอ่ยกับพนักงานต้อนรับหน้าร้าน พนักงานหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูดสองสามคำ ไม่นานจ้าวตงไหลก็รีบร้อนเดินลงมาจากชั้นสอง
วันนี้จ้าวตงไหลสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีอ่อน คาดเข็มขัดหนังสีดำ รองเท้าหนังขัดจนมันวาว ผมหวีเรียบเนี้ยบไม่มีผมสักเส้นหลุดลุ่ย
เขายื่นมือออกมาตั้งแต่ไกล ใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะเดินเข้ามาทัก “น้องเกา! ในที่สุดก็รอคุณมาได้เสียที!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางจับมือกับจ้าวตงไหล “เถ้าแก่จ้าว ปล่อยให้รอนานแล้วครับ!”
“เถ้าแก่จ้าวอะไรกัน เรียกพี่จ้าวก็พอ!”
จ้าวตงไหลตบไหล่เกาเทียนเฉียงเบา ๆ แล้วหันไปมองจางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “สองคนนี้คือพี่หลงกับพี่หู่ที่คุณพูดถึงบ่อย ๆ ใช่ไหม?”