เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันฌาปนกิจจางไห่จวินแล้ว
ตีห้ากว่า เกาเทียนเฉียงก็ตื่นขึ้นมา เขาสวมเสื้อผ้าท่ามกลางความมืดแล้วเดินไปบ้านจางไห่จวิน
ตอนนั้นมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันที่บ้านจางไห่จวินเพื่อช่วยงานแล้ว
พอเกาเทียนเฉียงมาถึง เขาก็มองเห็นเกาเจี้ยนกั๋วอยู่ท่ามกลางฝูงชนทันที
เมื่อวานเกาเจี้ยนกั๋วเพิ่งกลับมาจากอำเภอ พอกลับถึงบ้าน เกาเจี้ยนจวินก็โยนเรื่องช่วยงานบ้านจางไห่จวินมาให้เขาจัดการ
พอเห็นเกาเทียนเฉียง เกาเจี้ยนกั๋วก็เดินเข้ามาหา สีหน้าหนักใจอยู่บ้าง ก่อนกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เทียนเฉียง ต่อไปเวลาออกทะเลต้องระวังตัวให้ดีนะ!”
“มีเงินมากแค่ไหนก็สำคัญไม่เท่าชีวิต!”
เกาเทียนเฉียงเห็นแววตาห่วงใยของเกาเจี้ยนกั๋ว จึงพยักหน้า “ผมจะระวังครับ!”
เขามองเกาเจี้ยนกั๋ว เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเตือนเสียงเบาว่า “พ่อครับ ผลิตภัณฑ์การเงินของเกาเทียนเจี๋ย อย่าเข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาดนะครับ! ข้างในมีปัญหาใหญ่!”
“พ่อรู้!”
เกาเจี้ยนกั๋วพยักหน้าด้วยสีหน้าหนักใจ
“แค่เห็นก็รู้แล้วว่ามันไม่ชอบมาพากล ลงทุนหมื่นเดียวแล้วได้ส่วนแบ่งเดือนละพัน จะมีเรื่องดีแบบนี้ได้ยังไง?”
“แต่ตอนนี้ย่ากับพวกนั้นหลงงมงายกันไปหมด ไม่ยอมฟังคำเตือนของพ่อเลย!”
เกาเจี้ยนกั๋วถอนหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความจนใจและกังวล
แม้เขาจะไม่ค่อยมีความรู้ แต่ก็รู้ว่าโลกนี้ไม่มีเรื่องดี ๆ ที่ลอยตกลงมาจากฟ้า!
ผลิตภัณฑ์การเงินของเกาเทียนเจี๋ยต้องมีปัญหาแน่