ตั้งแต่ตอนที่โม่เหวินฮ่าวกดสัญญาณแจ้งเหตุ เกาเทียนเฉียงก็เฝ้าหาโอกาสลงมือจากมุมมืดมาโดยตลอด
จังหวะที่หัวหน้าโจรใช้ปืนจ่อศีรษะโม่เหวินฮ่าว เตรียมเหนี่ยวไก
ในที่สุดเกาเทียนเฉียงก็ลงมือ!
ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปทันที ราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย มุ่งตรงเข้าใส่หัวหน้าโจร
ความเร็วของเขารวดเร็วดุจสายฟ้า เพียงพริบตาก็ข้ามระยะทาง 3 เมตรไปคว้าข้อมือของหัวหน้าโจรไว้ได้
อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อมือก็ถูกเกาเทียนเฉียงหักอย่างแรง
“อ๊าก!”
หัวหน้าโจรร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ปืนพกในมือร่วงลงทันที
เกาเทียนเฉียงคว้าปืนไว้ได้ แล้วใช้พานท้ายฟาดเข้าที่ขมับของหัวหน้าโจร
อีกฝ่ายไม่ทันแม้แต่จะคราง ลูกตากลอกขึ้น ร่างทั้งร่างก็ล้มตึงลงกับพื้น
“ลูกพี่!”
โจรอีกสามคนหน้าถอดสีทันที
พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว เกาเทียนเฉียงก็ถีบขาพุ่งไปหาโจรทางซ้ายอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า
ชายคนนั้นเพิ่งยกปากกระบอกปืนขึ้น เกาเทียนเฉียงก็ประชิดตัวแล้ว เขากระแทกเข่าเข้ากลางอกอีกฝ่ายอย่างแรง
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน โจรคนนั้นอ้าปากกว้างด้วยความเจ็บปวด แต่กลับร้องไม่ออกสักเสียง
ร่างของเขากระเด็นไปไกล 2 เมตร ก่อนตกกระแทกพื้นอย่างแรง แล้วขดตัวด้วยความเจ็บปวดจนลุกไม่ขึ้นอีก
ในตอนนั้นเอง โจรทางขวาก็ตั้งสติได้ในที่สุด
แววเหี้ยมโหดวาบผ่านดวงตา เขายกปืนขึ้น เตรียมยิงเกาเทียนเฉียง