พละกำลังอันแข็งแกร่งของเกาเทียนเฉียงทำให้ตำรวจที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงอย่างยิ่ง
พวกเขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีคนที่สามารถใช้มือเปล่าสยบโจรติดอาวุธสุดเหี้ยมทั้งสี่คนได้ภายในเวลาเพียงสิบวินาที
ตำรวจวัยกลางคนกวาดตามองเกาเทียนเฉียง แววตาฉายประกายวูบหนึ่ง ก่อนเดินมาหาเขาแล้วยื่นมือออกไป
“คุณเกา สวัสดีครับ! ผมหวังเทา หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษแห่งเมืองจิงไห่”
“ขอบคุณที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือและสยบโจรทั้งสี่คนได้ทันท่วงทีในวันนี้ครับ!”
“ผมขอเป็นตัวแทนของสำนักงานตำรวจเมืองจิงไห่ ขอบคุณคุณด้วยครับ!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางจับมือกับหวังเทา “หัวหน้าหวัง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ!”
“การผดุงคุณธรรมเป็นหน้าที่ของทุกคนอยู่แล้ว!”
“นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ!”
หวังเทามองเขาด้วยแววตาชื่นชม “คุณเกา อีกสักครู่คงต้องรบกวนให้คุณไปสถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำ คุณสะดวกไหมครับ?”
“ไม่มีปัญหาครับ มีอะไรให้ช่วยก็เชิญบอกได้เลย!” เกาเทียนเฉียงพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล
หวังเทาหันไปมองโม่เหวินฮ่าวแล้วพูดต่อ “คุณโม่ อีกสักครู่คุณก็คงต้องไปสถานีตำรวจกับพวกเราด้วย เพื่อให้ปากคำครับ”
แม้โจรทั้งสี่คนจะถูกจับแล้ว แต่พวกเขายังต้องให้ปากคำ เพื่อให้ตำรวจตรวจสอบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด
โม่เหวินฮ่าวจัดปกเสื้อเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “ไม่มีปัญหาครับ กลุ่มธุรกิจตระกูลโม่ของเราจะให้ความร่วมมือกับตำรวจอย่างเต็มที่”
ท่ามกลางสายตาของผู้คน หวังเทากับเพื่อนร่วมงานควบคุมตัวโจรทั้งสี่ขึ้นรถตำรวจ แล้วพากลับไปยังสถานีตำรวจ
เกาเทียนเฉียง โม่เหวินฮ่าว และพยานคนอื่น ๆ ต่างก็ไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วย
เกาเทียนเฉียงยุ่งอยู่จนถึงหกโมงเย็นกว่าจะออกจากสถานีตำรวจ
หวังเทาเดินมาส่งเขาถึงหน้าประตูด้วยตัวเอง จับมือเขาไว้พลางเอ่ยด้วยแววตาจริงจัง “เสี่ยวเกา ไม่ลองคิดดูอีกสักหน่อยจริง ๆ เหรอ?”
“สวัสดิการของหน่วยปฏิบัติการพิเศษเราดีมากนะ ขอแค่คุณยินดี ผมจะยื่นเรื่องรับคุณเข้าหน่วยเป็นกรณีพิเศษทันที!”
“ฝีมืออย่างคุณ ถ้าตั้งใจทำงาน อนาคตสดใสรออยู่แน่นอน!”