เมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนรอบข้าง จางเสี่ยวหลงก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
ที่ท่าเรือก็เป็นแบบนี้แหละ
ทรัพยากรในทะเลมีอยู่เท่านั้น ถ้าใครจับได้มาก คนอื่นก็จับได้น้อยลง!
เพราะอย่างนั้น แม้ภายนอกทุกคนจะพูดจาสุภาพ แต่ในใจกลับไม่มีใครอยากเห็นคนอื่นได้ดี
คนพวกนี้คงอยากให้พวกเขาจับอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!
แต่น่าเสียดาย วันนี้พวกเขาคงต้องผิดหวังแล้ว!
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เหล่าลูกเรือก็ยกกล่องโฟมเก็บความเย็นลงมาจากเรืออีกใบอย่างรวดเร็ว
กล่องโฟมใบนั้นไม่ใหญ่ แต่ลูกเรือที่ยกกล่องมีท่าทางระมัดระวังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ไอเย็นลอยออกมาจากกล่อง
ชาวประมงที่มุงดูอยู่ขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว พากันยืดคอมองเข้าไปในกล่อง
เห็นปลาทะเลสีเหลืองทองเรียงซ้อนกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างใน
เกล็ดปลาทะเลเหล่านั้นเรียงละเอียดและสมบูรณ์ เมื่อสะท้อนแสงแดดก็เปล่งประกายสีทองเจิดจ้า ราวกับก้อนทองคำ ดูงดงามจับตา!
“ปลาเหลืองใหญ่!”
เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชนทันที
“ให้ตายเถอะ! พวกเขาจับปลาเหลืองใหญ่ได้เยอะขนาดนี้เลยหรือ!”
ชาวประมงรอบข้างกรูกันเข้ามา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความอิจฉา
“ให้ตายสิ! เป็นปลาเหลืองใหญ่จริง ๆ ด้วย!”
“ดูสภาพสิ สดใหม่ทั้งนั้น! น่าจะเพิ่งจับได้แล้วเอาขึ้นแช่น้ำแข็งทันที!”
“ตัวก็ไม่เล็กเลย! ฉันว่าตัวหนึ่งหนักอย่างน้อยก็ 2 ชั่ง!”
“บ้าจริง! ทำไมฉันถึงจับปลาเหลืองใหญ่ไม่ได้บ้างนะ!”
ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน จางเสี่ยวหลงกับพวกพ้องยกกล่องโฟมเก็บความเย็นลงจากเรือติดต่อกันถึง 6 ใบ
ในแต่ละกล่องมีปลาเหลืองใหญ่บรรจุอยู่เต็มกล่อง
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนก็พากันตะลึงงัน
“สวรรค์! 6 กล่อง! ปลาเหลืองใหญ่ตั้ง 6 กล่อง!”