หลังจากสำรวจพื้นที่จริงอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง โจวต้าจู้ก็รวบรวมข้อมูลเสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนพาคนงานออกไป
เกาเทียนเฉียงเห็นว่ายังเช้าอยู่ จึงไปที่ร้านขายของชำในหมู่บ้าน โทรหาจางเสี่ยวหลงทันที บอกให้เขารวบรวมคนเตรียมออกทะเลไปจับปลา
จากนั้นเกาเทียนเฉียงก็โทรหาน้าโจวกุ้ยอิง เล่าเรื่องที่อยากให้โจวเจี๋ยมาทำงานเป็นลูกเรือบนเรือของเขา
โจวกุ้ยอิงตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
โจวกุ้ยอิงก็เหมือนกับโจวกุ้ยหลานที่มองโจวเจี๋ยเป็นลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง นางเองก็มองเกาเทียนเฉียงเป็นลูกชายแท้ ๆ เช่นกัน
ในเมื่อเกาเทียนเฉียงยอมให้โจวเจี๋ยติดตามไปทำงานด้วย นางก็เชื่อว่าเขาจะไม่เอาเปรียบโจวเจี๋ยแน่นอน!
หลังวางสาย เกาเทียนเฉียงก็กลับบ้านไปเก็บข้าวของ ก่อนพาเกาเทียนเซิ่งกับโจวเจี๋ยมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ
ทั้งสามรออยู่ที่ท่าเรือไม่นาน จางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ผู้เป็นน้องชายก็พาลูกน้องสองสามคนมาถึง
“เทียนเฉียง พวกนายมากันเช้าจัง!”
จางเสี่ยวหลงยิ้มพลางหยิบซองบุหรี่ออกมา แล้วยื่นบุหรี่ให้เกาเทียนเฉียงหนึ่งมวน
เกาเทียนเฉียงรับบุหรี่มา แล้วชี้ไปทางโจวเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมแนะนำให้จางเสี่ยวหลงรู้จัก “พี่หลง นี่โจวเจี๋ยลูกพี่ลูกน้องผม ต่อไปจะออกทะเลไปกับพวกเราด้วย”
“เขาเป็นคนซื่อสัตย์ ขยันขันแข็ง พี่ช่วยสอนงานเขาหน่อยนะ!”
“ไม่มีปัญหา!”
จางเสี่ยวหลงมองโจวเจี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยิ้มแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ “ต่อไปพวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว! มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามฉันได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ!”
โจวเจี๋ยพยักหน้าแรง ๆ “ขอบคุณครับพี่หลง! ผมจะตั้งใจเรียนรู้ให้ดี!”
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ทุกคนก็ขึ้นเรือประมง จากนั้นเรือค่อย ๆ แล่นออกจากท่า มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของอ่าวเยว่หยา