หลังวางลอบดักปลาเสร็จ เกาเทียนเฉียงก็เดินไปท้ายเรือ ประนมมือ หลับตาอธิษฐานต่อเจ้าแม่มาจู่เงียบ ๆ
“เจ้าแม่มาจู่อยู่เบื้องบน ศิษย์เกาเทียนเฉียง วันนี้ออกหากินที่อ่าวเฮยสุ่ย ขอพระองค์โปรดชี้ทางให้ด้วย!”
สิ้นเสียง แขนซ้ายของเขาก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที
กระแสความร้อนระอุสายหนึ่งไหลทะลักออกมาจากรูปสลักเจ้าแม่หม่าโจ่วบนแขนซ้าย แผ่ไปตามแขนจนถึงหน้าอก ก่อนจะไปรวมกันที่หว่างคิ้ว
ชั่วขณะถัดมา ภาพเลือนรางภาพหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเกาเทียนเฉียง
มันเป็นร่องน้ำทะเลแคบยาว บริเวณก้นร่องมีเศษหินกับเศษเปลือกหอยกองทับถมกันอยู่มากมาย ส่วนผนังหินทั้งสองข้างเต็มไปด้วยสาหร่ายทะเลและปะการัง
เงาร่างกลุ่มใหญ่ที่มีเขี้ยวเล็บน่ากลัวกำลังว่ายวนไปมาบริเวณก้นร่องน้ำ
เกาเทียนเฉียงลืมตาขึ้น รูปสลักบนแขนซ้ายเลือนหายกลับเข้าไปใต้ผิวหนังแล้ว เหลือเพียงไออุ่นจาง ๆ
เขาหันมองไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวเฮยสุ่ย
ตำแหน่งที่เจ้าแม่มาจู่ชี้นำว่ามีปลาอยู่ ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงใต้ราว 2 ไมล์ทะเล
เกาเทียนเฉียงเดินไปยังห้องควบคุมเรือ แล้วบอกจางเสี่ยวหู่ว่า “เสี่ยวหู่ มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้กันเถอะ ไปลองเสี่ยงโชคที่นั่นดู!”
จางเสี่ยวหลงพยักหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วหันหัวเรือมุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ทันที
เขาออกทะเลกับเกาเทียนเฉียงมาหลายครั้งจนชินเสียแล้ว
เกาเทียนเฉียงบอกว่าที่ไหนมีของ ที่นั่นก็ต้องมีของจริง ๆ
สิบกว่านาทีต่อมา พวกเกาเทียนเฉียงก็มาถึงเขตทะเลเป้าหมาย