พอเฉินซิ่วเหลียนเห็นว่ามีคนมามุงกันมากขึ้น ก็ยิ่งร้องไห้โฮหนักกว่าเดิม
เธอทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นตรงปากประตูลานบ้าน แล้วตบพื้นพลางร่ำไห้เสียงดัง
“ทุกคนช่วยตัดสินให้หน่อยเถอะ!”
“เกาเทียนเฉียงมันช่างไร้หัวใจจริง ๆ ถึงกับหาคนไปดักลูกชายฉันที่โรงเรียนทุกวัน ทำเอาเด็กกลัวจนไม่กล้าไปเรียน!”
“เทียนชื่อจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอนาคตนะ! มันคิดจะทำลายชีวิตเทียนชื่อทั้งชีวิตเลยหรือไง!”
“ฉันเป็นแค่หญิงแก่คนหนึ่ง อุตส่าห์เลี้ยงเขามาอย่างยากลำบาก แล้วเขาตอบแทนฉันแบบนี้หรือ!”
“โลกนี้มีคนไร้หัวใจแบบนี้ได้ยังไงกัน!”
เฉินซิ่วเหลียนร้องไห้จนทั้งน้ำมูกน้ำตาไหล เสียงดังจนคนเกือบครึ่งหมู่บ้านได้ยิน
เกาเทียนชื่อยืนอยู่ข้างเธอ ก้มหน้า มุมปากมีรอยฟกช้ำจาง ๆ เสื้อผ้าก็ยับยู่ยี่ ดูแล้วเหมือนถูกคนรังแกมาจริง ๆ
ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เกาเทียนชื่อใช้ชีวิตอย่างลำบากไม่น้อย
ลูกน้องสองสามคนของจางเสี่ยวหลงทำตามคำสั่งของเขา คอยดักเกาเทียนชื่อที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของอำเภอทุกวัน หาเรื่องแกล้งเขาอยู่เรื่อย
ตลอดสัปดาห์นี้เกาเทียนชื่อต้องอยู่อย่างหวาดระแวงทุกวัน จนไม่มีสมาธิเรียนหนังสือเลย
ท้ายที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว จำต้องวิ่งกลับบ้านมาขอความช่วยเหลือ
พอเฉินซิ่วเหลียนรู้เรื่อง เธอก็นึกถึงเกาเทียนเฉียงเป็นคนแรก คิดว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือที่เขาจ้างคนมาทำแน่ ๆ จึงพาเกาเทียนชื่อมาหาถึงบ้านทันที
ชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบ ๆ มองเฉินซิ่วเหลียนซึ่งนอนดิ้นพราดอยู่บนพื้น แล้วพากันกระซิบกระซาบ
“นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะ?”