“ซื้อเรือหรือ?”
เมื่อได้ยินเกาเทียนเฉียงพูด จางเสี่ยวหลงก็ชะงักไปทันที
“ใช่แล้ว!”
เกาเทียนเฉียงพยักหน้า “ในเมื่อจะออกทะเลไปจับปลา พวกเราก็ต้องมีเรือประมงเป็นของตัวเอง ฉันตั้งใจจะซื้อเรือประมงอวนลากยาวสัก 30 เมตร!”
“ถ้าพวกนายตกลง ฉันแบ่งหุ้นเรือลำใหม่นี้ให้พวกนายคนละ 20% ได้”
“ต่อไปพวกเราออกทะเลหาเงินได้เท่าไร ก็แบ่งกำไรกันตามสัดส่วนหุ้น!”
จางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่สบตากัน ก่อนจะพูดขึ้นแทบจะพร้อมกันว่า “ไม่ต้องหรอก! ต้องใช้เงินเท่าไรก็บอกมาได้เลย ส่วนหุ้นไม่ต้องก็ได้!”
“ไม่ได้!”
เกาเทียนเฉียงส่ายหน้า สีหน้าหนักแน่น “พี่น้องกันก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน!”
“พวกนายตามฉันมาทำงาน ทั้งออกเงินทั้งลงแรง ถ้าไม่มีหุ้นให้เลย จะไม่ทำให้พวกนายผิดหวังหรือไง?”
“ฉันทำแบบนั้นไม่ลงหรอก!”
เมื่อเห็นว่าเกาเทียนเฉียงยืนกรานหนักแน่น จางเสี่ยวหลงก็ไม่ปฏิเสธอีก พยักหน้าหงึก ๆ “ได้ งั้นก็เอาตามที่นายว่า!”
“งั้นไปกันเถอะ!”
เกาเทียนเฉียงยิ้ม “วันอื่นไม่สู้วันนี้พอดี วันนี้ว่างกันอยู่ พวกเราไปดูโรงต่อเรือจิงไห่ด้วยกัน!”
“ได้!”
สองพี่น้องจางเสี่ยวหู่ย่อมไม่มีความเห็นต่าง
ทั้งสามเรียกรถคันหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงต่อเรือจิงไห่
โรงต่อเรือจิงไห่อยู่ใกล้อ่าวเยว่หยา ไม่ไกลจากตัวอำเภอ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามก็มาถึงโรงต่อเรือจิงไห่
ในฐานะโรงต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเทียนหนาน โรงต่อเรือจิงไห่มีขนาดใหญ่มาก มีคนงานราวสามถึงสี่พันคน และเป็นหนึ่งในรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ที่สุดของเมืองจิงไห่ในเวลานี้