หลังจากเกาเทียนเฉียงกับพวกพักบนเรืออยู่ครู่หนึ่ง ก็ลงทะเลไปจับปลาต่อ
พวกเขาจับปลากันจนออกซิเจนในถังบนเรือหมดเกลี้ยง ถึงได้หยุดมือในที่สุด
ตอนนั้นเป็นเวลาหกโมงกว่าในยามเย็นแล้ว
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ทิ้งแสงสนธยาสีแดงคล้ำฉาบไว้บนผิวน้ำทะเล
ทุกคนทำงานอยู่ในทะเลมาตลอดบ่าย ต่างหิวจนท้องกิ่ว
เกาเทียนเฉียงกับจางเสี่ยวหลงเลือกของทะเลบางส่วนที่สภาพไม่ค่อยสวยจากที่จับได้วันนี้ แล้วส่งให้หลี่ไห่ ซึ่งทำอาหารเก่งที่สุดบนเรือ นำไปทำมื้อเย็นให้ทุกคน
ในนั้นมีปลาเก๋าหนูตัวที่โจวเจี๋ยจับได้รวมอยู่ด้วย
แม้ปลาเก๋าหนูตัวนี้จะมีสภาพไม่ค่อยสวยนัก แต่ก็ไม่ส่งผลต่อรสชาติเลยแม้แต่น้อย
หลี่ไห่ล้างปลาเก๋าหนูจนสะอาด บั้งเนื้อปลาเป็นแผลสองสามรอย แล้วยัดขิงหั่นแว่นกับต้นหอมลงไป ก่อนนำไปนึ่ง
พอสุกแล้วก็ราดน้ำมันร้อนกับซีอิ๊ว เนื้อปลาขาวนวลนุ่มละมุน พอคีบด้วยตะเกียบก็แยกออกเป็นกลีบราวกับกระเทียม กลิ่นหอมหวานสดชื่นลอยมาเตะจมูก
นอกจากปลาเก๋าหนูแล้ว ยังมีหอยสังข์เขาสัตว์อีกหลายตัว หลี่ไห่แกะเปลือกออก นำเนื้อหอยมาหั่นเป็นชิ้น แล้วจิ้มกินกับซีอิ๊วและมัสตาร์ด
เนื้อหอยแน่นเด้ง เคี้ยวเพลิน มีรสหวานสดชื่นและกรอบนุ่มนิด ๆ
ยังมีปูทะเลอีกสองตัวที่ถูกทับจนเปลือกแตก หลี่ไห่สับเป็นชิ้นแล้วผัดกับขิงและต้นหอมจนหอมกรุ่น เปลือกปูกรอบเกรียม ส่วนเนื้อปูหวานสด
ทุกคนนั่งล้อมวงกันบนดาดฟ้า ตะเกียบแทบไม่หยุดขยับ
«หลี่ไห่ ฝีมือทำอาหารของนายสุดยอดจริง ๆ!»
จางเสี่ยวหลงกินไปพลางพูดชมไปพลาง «ปลาเก๋าหนูนึ่งได้กำลังดีเลย ถ้าใช้ไฟแรงกว่านี้อีกนิดเนื้อก็จะแข็ง ถ้าอ่อนกว่านี้อีกหน่อยก็ไม่นุ่มพอ!»