เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องดีใจจากดาดฟ้า เกาเทียนเฉียงกับจางเสี่ยวหลงก็สบตากันแล้วยิ้ม ก่อนจะเดินออกไป
“ทุกคนยังสบายดีใช่ไหม?”
เกาเทียนเฉียงมองทุกคนพลางถามยิ้ม ๆ
“สบายดีครับ! พี่เฉียง คราวนี้ต้องขอบคุณพี่จริง ๆ! ถ้าไม่ได้พาพวกเราฝ่าพ้นเขตพายุไต้ฝุ่น ป่านนี้พวกเราคงจมอยู่ใต้ทะเลไปแล้ว!”
ทุกคนมองเกาเทียนเฉียงด้วยความซาบซึ้ง แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เกาเทียนเฉียงโบกมือพลางยิ้ม “พวกเราเป็นพี่น้องกันทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก!”
“ทุกคนช่วยเก็บกวาดดาดฟ้า แล้วตรวจอุปกรณ์บนเรือดูว่ามีตรงไหนเสียหายหรือเปล่า! ถ้าเจอปัญหาอะไรให้รีบรายงานพี่หลง!”
“ครับ!”
ทุกคนพยักหน้า แล้วแยกย้ายกันไปตรวจดูทั่วเรือทันที
โชคดีที่ฝีมือการต่อเรือของโรงงานต่อเรือจิงไห่ไม่เลวเลย
แม้เรือจะโคลงเคลงอย่างรุนแรงอยู่กลางพายุไต้ฝุ่นนานครึ่งวัน แต่ตัวเรือผิงอันก็ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย อุปกรณ์บนดาดฟ้าอย่างเครื่องกว้าน สมอโซ่ และเชือกก็ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์
มีเพียงโครงยกอวนที่คลายออกเล็กน้อย
แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แค่ขันให้แน่นอีกครั้งก็เรียบร้อย
หลังแล่นเรือมาได้สองชั่วโมง ในที่สุดเกาเทียนเฉียงกับพวกก็กลับถึงท่าเรืออ่าวเยว่หยาอย่างปลอดภัยตอนสิบโมงเช้า
เกาเทียนเฉียงยืนอยู่ตรงประตูห้องบังคับเรือ มองเห็นผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัดอยู่ที่ท่าเรือแต่ไกล
ฝูงชนทอดยาวจากทางเข้าท่าเรือไปจนถึงบันไดหินริมฝั่ง เบียดกันแน่นจนแทบไม่มีที่ให้แทรก