เกาเทียนเฉียงเดินตามโม่เหวินฮ่าวเข้าไปในบาร์
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ความร้อนระอุก็ปะทะใบหน้า
ในบาร์เปิดเพลงเสียงดังสนั่น เบสหนักจนพื้นใต้เท้าสั่นสะเทือนเบา ๆ
ไฟสปอตไลต์หลากสีหมุนวนอยู่เหนือศีรษะ สาดแสงให้ทั่วทั้งบาร์สว่างวูบวาบสลับมืดสลัว
แม้บาร์แห่งนี้จะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่กิจการกลับคึกคักเป็นอย่างมาก
คนหนุ่มสาวหลายสิบคนกำลังเต้นโยกตัวอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางฟลอร์
ฝ่ายหญิงสวมกระโปรงสายเดี่ยวกับรองเท้าส้นสูง
ฝ่ายชายสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกและไว้ผมแสกกลาง
ทุกคนบิดตัวสุดแรง ราวกับอยากสะบัดเรี่ยวแรงทั้งหมดออกจากร่าง
เกาเทียนเฉียงกวาดตามองไปรอบบาร์ ก่อนลอบทอดถอนใจ
บาร์ในปี 1998 ช่างต่างจากยุคหลังอย่างสิ้นเชิง
บาร์ในยุคหลังให้ความสำคัญกับบรรยากาศและรสนิยม แสงไฟเป็นโทนอุ่นชวนให้เคลิบเคลิ้ม เพลงก็เป็นแจ๊สเนิบช้าหรือดนตรีอิเล็กทรอนิกส์เบา ๆ
แต่บาร์ในยุคนี้พูดให้ตรงก็คือดิสโก้ในร่มนั่นเอง
ผนังติดแผ่นโฟมเก็บเสียงคุณภาพต่ำ เพดานแขวนลูกบอลเลเซอร์หมุนได้ดวงหนึ่ง สาดจุดแสงไปทั่วทุกทิศ
ดีเจสวมหูฟัง ขยับตัวไปตามจังหวะพลางตะโกนพูดใส่ไมโครโฟน เสียงแหลมบาดหู
“มันเร้าใจใช่ไหมล่ะ?”
โม่เหวินฮ่าวขยับเข้ามาใกล้หูเขา แล้วตะโกนแข่งกับเสียงเพลงว่า “ที่นี่เป็นร้านฮิตที่สุดในจิงไห่ตอนนี้เลยนะ!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางพยักหน้า
ถ้าเป็นยุคหลัง ร้านแบบนี้คงเชยสุด ๆ
แต่ในปี 1998 นี่ถือเป็นความบันเทิงที่ทันสมัยที่สุดแล้ว