ทุกคนมองวาฬเพชฌฆาตที่ถูกอวนพันอยู่กลางทะเล แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความสงสาร
ลูกน้องคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสนอว่า “พี่หลง เราลงทะเลไปช่วยตัดอวนให้วาฬเพชฌฆาตตัวนี้กันไหม?”
“แกบ้าไปแล้วหรือไง?”
ลูกน้องอีกคนเบิกตาโพลงทันที “นั่นวาฬเพชฌฆาตนะ! ถ้าเราเข้าไปใกล้แล้วมันสะบัดหางใส่ พวกเราคงได้ลงไปเป็นอาหารปลาแน่!”
“แต่จะให้เรายืนดูมันตายโดยไม่ช่วยก็ไม่ได้หรอกนะ!”
“งั้นแกก็ลงไปแก้อวนเองสิ! กว่าแกจะแก้อวนได้ มันคงกัดแกเป็นคนแรก!”
ทุกคนต่างพูดกันคนละประโยค พวกเขารู้ว่าวาฬเพชฌฆาตที่ถูกอวนพันอยู่นั้นน่าสงสาร แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้โดยง่าย
แม้ว่าวาฬเพชฌฆาตจะไม่ค่อยเป็นฝ่ายทำร้ายมนุษย์ก่อน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นนักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารในทะเล
ต่อให้มันอ่อนแรงจนแทบสิ้นใจ พวกเขาก็รับมือไม่ไหว
หากตอนช่วยมันเกิดไปยั่วโมโหเข้า ผลที่ตามมาคงเกินกว่าจะคาดคิด
ระหว่างที่ทุกคนยังลังเล เกาเทียนเฉียงก็พลันรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาที่แขนทั้งสองข้างพร้อมกัน
รูปสลักเจ้าแม่หม่าโจ่วที่แขนซ้ายและรูปเคารพราชามังกรที่แขนขวาของเขาส่องแสงขึ้นมาพร้อมกัน
จากนั้นกระแสความร้อนสองสายก็พวยพุ่งออกมาจากแขนทั้งสอง ลามขึ้นมาตามท่อนแขนจนถึงหน้าอก ก่อนจะไหลไปรวมกันที่หว่างคิ้ว
ชั่วขณะต่อมา ความรู้สึกอยากทำอะไรบางอย่างก็พลุ่งขึ้นมาในใจเกาเทียนเฉียงอย่างไร้สาเหตุ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเร่งเร้าให้เขาลงทะเลไปช่วยวาฬเพชฌฆาตตัวนั้น