“เมื่อข้าสังหารเจ้าแล้ว กลับไปข้าจะกล่าวว่าเจ้ากับจินปี้ถูกหมุนเข้าไปในช่องทางแห่งจักรวาล พวกผู้คนแห่งมหาพันธมิตรเทพโบราณก็ยังคงยึดข้าเป็นใหญ่ดังเดิม! ณ บัดนี้…ข้ายังไม่อาจเปิดเผยตัวตนแท้จริงได้ จำต้องใช้ประโยชน์จากพวกมันสักครั้ง เพื่อให้พวกมันลงมือทำการใด ๆ แทนข้า ข้ามีเพื่อนเก่าแก่อยู่ภายนอกดาราภาคหลายนาย ที่รอคอยข้ามาช้านาน วันนี้ในที่สุดข้าก็จะพาทั้งหมดมายังที่นี่!”
เซวียนหยวนเหวินเทียนยิ้มเอ่ย แล้วหันสายตาเต็มเปี่ยมด้วยเจตฆ่าตมไปยังร่างของเจียงเป่ย “จบแล้ว ให้เจ้าเด็กนี่มีชีวิตอยู่ได้นานเช่นนี้ ย่อมถือเป็นเมตตาธรรมอันยิ่งใหญ่ที่สุดของข้าแล้ว! ไปตายซะ!”
ว่าแล้วเขามิได้ลังเล ฝ่ามือห้านิ้วพุ่งออกราวสายฟ้า กระหน่ำคว้าเข้าหาเงาร่างของเจียงเป่ย!
ชัดเจนว่าต้องการจะสังหารเจียงเป่ยให้สิ้นซาก!
“ฮึก…ฮึก!”
เจียงเป่ยเงยหน้าขึ้น ไอระทึกอย่างรุนแรงหลายครา เมื่อเห็นฉากนี้ต่อหน้า หัวใจอยากจะลงมือ อยากจะต้านทาน อยากจะหลบหลีก
แต่ก็ไม่อาจทำได้เลยสักอย่าง!
ณ ยามนี้ ร่างของเขาอ่อนแอจนแทบเงื้อมือขึ้นได้เพียงเล็กน้อย
และแม้จะขยับได้ ก็ย่อมไม่อาจต้านทานได้อยู่ดี
นี่คือพลังที่เขาสู้เทียบไม่ได้อย่างสิ้นเชิง!
มองดูเงาร่างของเซวียนหยวนเหวินเทียนที่พุ่งเข้ามาใกล้เพื่อสังหาร ความสิ้นหวังมหาศาลจึงผุดขึ้นในใจ
หรือว่า…เขาจะต้องตายลงเช่นนี้จริง ๆ?
จากทหารเล็ก ๆ ที่ชายแดนในวันนั้น มาจนถึงวันนี้ เขาผ่านศึกเคียงความตายมานับครั้งไม่ถ้วน หรือจะต้องจบชีวิตเช่นนี้จริงหรือ?
หากเป็นการพ่ายแพ้ หากตายบนสมรภูมิ ถูกศัตรูสังหารอย่างตรงหน้า ก็ย่อมไม่ว่าอะไร
แต่เขาไม่อาจยอมรับได้เด็ดขาด — การถูกทรยศ ถูกลอบโจมตี ถูกหลอกลวงจนหูตามืดมิด ความเกลียดชังมันลุกโชน! ไม่ยอม!!
เพราะเหตุใดผู้คุมชะตาชีวิตจึงเป็นเซวียนหยวนเหวินเทียน? ไม่ใช่ตัวเขา?
เพราะเหตุใดเขากับจินปี้ต้องถูกคนอื่นเล่นเป็นของเล่นบนฝ่ามือ?!
สุดท้ายแล้วก็มีแต่คำเดียว — พลัง!
ทว่าณ บัดนี้ เขาใกล้ชิดความตายเพียงเท่านิ้ว แต่กลับไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย!
เขาอยากมีชีวิตอยู่ เขาอยากล้างแค้น!
ณ ยามนี้ ยังมีสิ่งใดที่ทำเพื่อช่วยชีวิตตนเองได้อีก?!