มหาจักรวาลอันไพศาล ระบบดวงดาวว่านเซี่ยง
ณ ขอบเขตดาวแกนกลาง โลกว่านเซี่ยง ท่ามกลางขุนเขาอันกว้างใหญ่ไร้ปลายสายตา ทีมลับแปดคนกำลังเคลื่อนผ่านป่าไม้
"เร็ว! เดินเร็วหน่อย! ก่อนฟ้ามืดต้องกลับถึงสำนัก ต้องรีบขุดยาที่นับถือประทานให้ศาสตราจารย์ได้ ห้ามผิดพลาด!"
"ศิษย์พี่หลู่ ในสำนักหลงเหยียนเทียนเหมินเราก็มีสวนสมุนไพรไม่ใช่เหรอ ทำไมอาจารย์ถึงบังคับให้พวกเรามาขุดยาในขุนเขาใหญ่แบบนี้ล่ะ นี่ไม่ใช่ตั้งใจแกล้งพวกเราหรือ?"
……
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มผมสีเงินที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่หลู่ก็ขมวดคิ้ว ตำหนิเสียงดัง "ศิษย์น้อง เรื่องนี้ข้าต้องว่ากล่าวพวกเจ้าสักสองสามคำ อาจารย์ส่งพวกเรามาขุดยา นี่คือการฝึกฝนพวกเรา ท่านผู้อาวุโสจะไม่รู้หรอกว่าในสำนักมีสวนยา จะไปพูดว่าเป็นการทำให้ลำบากได้อย่างไร?"
"จริง ๆ จริง ๆ ศิษย์น้องรู้ผิดแล้ว"
ศิษย์ผู้นั้นพยักหน้ารัว ๆ
หลู่เฟิงโบกมือ กล่าวว่า "พอแล้ว แยกย้ายกันไปเถอะ ต่างคนต่างขุดยา สองชั่วยามจากนี้ มาบรรจบกันที่นี่!"
"รับทราบ!"
ทุกคนแตกกระจายกันไป
เหลือเพียงหลู่เฟิงกับชายชุดขาวอีกหนึ่งคนที่ยังคงยืนอยู่ ณ ที่เดิม ไม่ออกไปขุดยา
สายตาหลู่เฟิงมองไปยังชายหนุ่มผู้กำลังเตรียมเข้าไปในเขาเพื่อขุดยา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มเย้ยหยัน พยักคางให้ชายชุดขาว
ชายชุดขาวเข้าใจทันที ร้องตะโกนใส่ชายหนุ่มผู้นั้น "เฉินซานมู่ ม้วนตัวมาเดี๋ยวนี้!"
ชายหนุ่มผู้นั้นได้ยินก็หันกลับมาทันที เขาดูจะมีอายุเพียงยี่สิบกว่าปี ผิวคล้ำคุ่ย มองชายชุดขาวแล้วถามด้วยความงุนงง "ศิษย์พี่หลิว เรียกหาข้าหรือ?"
"รีบม้วนตัวมา มาจากไหนได้เสียงพูดมากมาย!"
ชายชุดขาวหลิวคุนตะโกนดังคำราม
"รับทราบ"
เฉินซานมู่พยักหน้า วิ่งเหยาะมาทันที ยืนตรงหน้าทั้งสอง ก้มหัวลง ไม่กล้าสบตาหลู่เฟิงและหลิวคุน
หลู่เฟิงมองเฉินซานมู่ ริมฝีปากยกยิ้มเย็นชา "รู้หรือยังว่าเรียกเจ้ามาทำไม?"
"ทูลตอบศิษย์พี่หลู่ ข้าไม่รู้…"
เฉินซานมู่ก้มหัว พูดเบา ๆ
"ไม่รู้?!"