ไม่รู้ผ่านไปกี่ยามกี่ลมหายใจ เจียงเป่ยถึงได้สติขึ้นมา เขาพุ่งทะยานออกไปทันที หมัดหนึ่งฟาดตรงไปยังทิศทางที่ช่องทางจักรวาลกำลังสมานตัว ดุจสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง โจมตีอย่างไร้สติ
"จินปี้! จินปี้!! ออกมาสิ ออกมาเดี๋ยวนี้!!"
แต่กำแพงจักรวาลนั้น หนึกหนาเพียงใด?
มิใช่สิ่งที่เจียงเป่ยจะสั่นคลอนได้อีกต่อไป
"เลิกเถิด ไม่ต้องพูดถึงเจ้า แม้แต่ข้ายังเปิดกำแพงจักรวาลนี้ไม่ออกเลย"
เซวียนหยวนเหวินเทียนหันกายกลับมา จ้องมองเจียงเป่ยด้วยรอยยิ้มเหี้ยมโหด
เจียงเป่ยจึงหันกาย ตอกหน้าตาลงบนร่างของเซวียนหยวนเหวินเทียน ดวงตาแดงชาดเช่นเลือด ชาดจนสุดขีด ทั้งร่างสั่นสะท้านไม่หยุด เขาเอ่ยถามความจริง:
"ทำไม! ทำไม!! เจ้าแท้จริงแล้วเป็นใคร?! ทำไมถึงทำร้ายจินปี้! พูดมา!!!"
สีหน้าของเซวียนหยวนเหวินเทียนในตอนนี้ ช่างแปลกลิ่นอายเหลือเกิน
เหมือนกับมีคนแปลกหน้าที่เคยไม่เคยเห็นมาก่อนโดยสิ้นเชิง ยืนอยู่เบื้องหน้าเจียงเป่ยเสียเอง
"ถึงทางสวรรค์ก็นำพามาถึงเช่นนี้ กระนั้นภารกิจก็สำเร็จแล้ว ช่างหน่ายหนายิ่ง งั้นข้าก็ขออธิบายให้เจ้าฟังสักหน่อย"
เซวียนหยวนเหวินเทียนยิ้มอย่างเฉยเมย สายตาเหลือบมองไปยังทิศทางที่ช่องทางจักรวาลสมานตัว: "ข้าเดินทางมายังกาแล็กซีตงเสวียนมาราวร้อยๆ ปีแล้ว และเหตุผลที่ข้ามาที่นี่ ก็เพื่อจินปี้ หากจะพูดให้ถูกต้องแล้ว ก็คือ... มังกรโบราณเทียนนู่! เจ้าว่าเพราะเหตุใดข้าถึงลงมือเมื่อครู่?"
"กาแล็กซีตงเสวียน? เจ้าไม่ใช่คนของกาแลกซีนี้งั้นรึ?!"
เจียงเป่ยดวงตาเกือบแตก ยากเชื่อเชื่อ
"แน่นอนว่าไม่ กาแลกซีระดับต่ำแบบนี้ จะบังเกิดผู้เช่นข้าได้อย่างไร?"