กลุ่มคนไม่ได้อยู่ห่างจากเมืองหลวงของราชวงศ์หลงเจียงมากนัก
ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็มาถึงที่นี่
เมื่อมาถึง ทุกคนก็พบว่าที่อื่น ๆ ของราชวงศ์หลงเจียงเต็มไปด้วยความพินาศ ผู้คนถูกปีศาจมารโจมตีจนแตกกระจายเสียหายยับเยิน
แต่เมืองหลวงแห่งนี้กลับสงบสุขอย่างยิ่ง แม้แต่กำแพงเมืองก็ไม่มีรอยแตกแม้แต่รอยเดียว
"พวกเราจะไปที่ไหนก่อน? เข้าไปหาเหยียนเฮ่อโดยตรงเลยหรือ?"
สือเฟยถามขึ้น
"ไม่ ไปที่สำนักงานใหญ่ของกองพิทักษ์หลงเจียงก่อน ข้าจะต้องดูให้เห็นชักจริง ๆ ว่าทำไมพวกมันไม่ส่งคนไปฆ่าปีศาจสิงโตเลือดมาร! ปล่อยให้ชาวเมืองทั้งเมืองถูกปีศาจมารสังหารหมดสิ้น!"
ฟางซิ่นพูดด้วยความโกรธแค้น
"ดี ไป!"
สือเฟยพยักหน้า
ทันทีนั้นทุกคนก็มุ่งหน้าตรงไปยังสำนักงานใหญ่ของกองพิทักษ์หลงเจียง
ไม่ช้า คณะคนก็มาถึง
สำนักงานใหญ่ถูกสร้างขึ้นอย่างหรูหราฟุ่มเฟือย แค่ประตูใหญ่ก็สูงถึงสิบเมตร ส่องประกายทองอร่าม
"ไป!"
ฟางซิ่นก้าวยาวเข้าไปทันที คนอื่น ๆ ก็รีบตามติดเข้าไปทันที
และทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในสำนักงาน พวกเขาก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นพวยพุ่งมาจากด้านหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วมาเป็นระยะ
"มา เหล้ามา! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ดื่มให้หมดแก้วนี้ วันนี้ไม่ดื่มแก้วนี้ พวกแกสักคนห้ามคิดจะกลับ! อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เกรงใจ ดื่ม!!"
"ดื่มไม่ไหวแล้ว ผู้บัญชาการ ดื่มไม่ไหวจริง ๆ! คนอย่างพวกเราจะมีความสามารถด้านเหล้าเทียบเจ้าได้ยังไง!"
"ไม่ดื่ม? ไม่ดื่มวันนี้ก็คือไม่ให้หน้าผู้บัญชาการอย่างข้า!"
……
ได้ยินเช่นนั้น กว่าจะเดินเข้าถึงโถงใหญ่ ใบหน้าของทั้งฟางซิ่นและสือเฟยก็เต็มไปด้วยความโกรธแล้ว
เมื่อเจียงเป่ยก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ ดวงตาของเขาก็หดแคบลงทันที
เห็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ควรใช้พิจารณาโทษผู้ร้ายและแจ้งภารกิจ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยโต๊ะเหล้าทั่วพื้น ทหารของกองพิทักษ์หลงเจียงต่างทิ้งชุดเกราะ กินเหล้ากันอย่างเอิบเอิม หน้าแดงซ่านทั้งคน
ด้านหน้าสุด ยังมีร่างกำยำสูงใหญ่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ขวดเหล้าเปล่าวางกองหน้าเขาจนเป็นภูเขา
ชายผู้นั้นคือผู้บัญชาการแห่งกองพิทักษ์หลงเจียง จางฉงซาน นั่นเอง