“กระหน่ำ!!”
เสียงระเบิดดังกึกก้อง ถ้ำไกลโพล้นสั่นสะเทือนราวกับภูเขาถล่ม คลื่นไอปีศาจมืดมนพวยพุ่งขึ้นสู่แผนฟ้า
จากนั้นเสียงคำรามดุร้ายก็ระเบิดออกมา “ใคร?! ใครกล้าบุกรุกเขตแดนของข้า?! รนหาที่ตาย!!”
ทันใดนั้น จากภายในถ้ำ เหล่าปีศาจก็พุ่งทะยานออกมาเป็นฝูง และผู้นำหน้าของพวกมัน ช่างไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสิงโตปีศาจสายเลือดมาร!
ร่างของมันใหญ่ยักษ์ราวดั่งขุนเขา พลังปีศาจอันหนาแน่นคลุกรอบกายทั่วทุกส่วน
“ท่านสี่! รีบดูที่นั่น!”
ขณะนั้นเอง ปีศาจน้อยตัวหนึ่งชี้นิ้วไปยังเจียงเป่ยที่อยู่ไกลออกไป
สิงโตปีศาจสายเลือดมารหันศีรษะมองมาทันที สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างของเจียงเป่ยอย่างแน่นหนา กวาดสายตามองขึ้นลงหนึ่งครั้ง สีหน้าพลันบิดเบี้ยว ดวงตายักษ์เปล่งประกายฆ่าฟัน “เหวินติ้งขั้นสูงสุด? เจ้าเป็นพวกราชสำนักหลงเจียงงั้นรึ?!”
“เหยียนเฮ่อไอ้ตัวดีนั่นช่างไม่กลัวตายเสียจริง ยังกล้าส่งเจ้ามาอีกงั้นรึ? เอาเถอะ พอดีเลย วันนี้ข้าจะได้เพิ่มมื้ออาหารซะหน่อย!”
สิงโตปีศาจสายเลือดมารคำรามกึกก้อง แล้วก้าวย่างเท้าเดินตรงมาหาเจียงเป่ย
ในขณะเดียวกัน ณ จุดไกลออกไป ร่างสี่ร่างก็แอ่นแอบมาถึงป่าเขาแห่งนี้ตามลำดับ ซ่อนกายอยู่ในความมืดมิด
ไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือสวีจื่อจิ้น หยางจื้อ รวมถึงหานเฟิงกับลู่เจิ้งชู ทั้งสี่คน
“ดูเร็ว! นั่นไงสิงโตปีศาจสายเลือดมาร!”
หานเฟิงชี้นิ้วไปพลันกล่าวขึ้น
“สิงโตปีศาจสายเลือดมาร? เขาคือสิงโตปีศาจสายเลือดมารงั้นรึ? ร่างใหญ่ขนาดนี้นี่นา! ซี๊! สมเป็นปีศาจขั้นถามหาสุดยอดชั้นสูงสุดจริง ๆ!”
ลู่เจิ้งชูสูดลมหายใจเข้าลึก
“น่าสะพรึงเหลือเกิน มิน่าพี่ฮั่นถึงบอกว่าเจียงเป่ยไม่ใช่คู่มือของมัน ด้วยร่างกายแบบนี้ ไอปีศาจแบบนี้ ถ้าข้าต้องประมือด้วย สามกระบวนท่าก็คงไม่รอด! ปีศาจระดับนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ!”
หยางจื้อทึ่งกึกก้อง
“เมื่อสิงโตปีศาจสายเลือดมารออกโรง เจียงเป่ยก็ต้องตายแน่นอน เขาคงไม่มีโอกาสได้ดี แถมแค่ศพที่เหลือทั้งร่างก็คงจะไม่เหลือ!”
สวีจื่อจิ้นยิ้มเหยเก