จางเฉิงนึกถึงเรื่องที่เขาเพิ่งบอกว่าจะไปหางานทำในอำเภอ จึงพูดออกมาว่า "ผมนี่รู้จักงานก่อสร้างที่ต้องการคนงานใหญ่อยู่งานหนึ่ง ค่าแรง 280 บาท มีข้าวเที่ยงให้หนึ่งมื้อ คุณจะไปไหม"
"อยู่ในอำเภอหรือที่อื่นครับ ไกลเกินไปคงไม่ไหว"
ขี่จักรยานจากอำเภอกลับบ้านก็แค่ชั่วโมงกว่า ๆ หลี่หย่งอันยังคิดว่าวันไหนฝนตกไม่ต้องขึ้นเขา จะได้กลับบ้านมาช่วยงาน ถ้าไกลเกินไป การกลับมาก็ไม่สะดวก
"ไม่ไกล อยู่ในตำบลนี่แหละ"
พอได้ยินว่าใกล้ขนาดนี้ ใบหน้าหลี่หย่งอันก็ฉายแววกระตือรือร้น "อย่างนั้นก็ไหว รบกวนพี่จางช่วยแนะนำด้วย"
"งั้นพรุ่งนี้เช้าคุณไปที่ตำบลแล้วโทรหาผม" จางเฉิงพูดจบก็ถามต่อ "คุณมีเบอร์โทรผมอยู่ใช่ไหม"
"ถ้าพี่ยังใช้เบอร์เดิม ผมก็มี"
"โอเค งั้นพรุ่งนี้เช้ามาตำบล ผมเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเลือดเป็ด"
"พี่หางานให้ผม ผมต้องเป็นคนเลี้ยงสิ"
"ไม่ใช่ บ้านผมอยู่ตำบลนี้ คุณมาเป็นแขก ผมต้องเลี้ยง"
"ให้ผมเลี้ยงเถอะ..."
"ฉันว่าพวกนายจำเป็นต้องแย่งกันเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวแค่ชามเดียวด้วยเหรอ ห้าโมงเย็นช่วยกันขนของขึ้นรถเสร็จ ก๋วยเตี๋ยวเลือดเป็ดชามนี้ฉันเลี้ยงเอง จะกินกี่ชามก็ได้"
คนที่รออยู่ข้าง ๆ เพื่อกลับบ้านอดรนทนไม่ไหวกับทั้งสองคนจริง ๆ จึงพูดแทรกขึ้นอย่างขบขัน
จางเฉิงได้ยินก็หัวเราะ "เสี่ยวเก่อ ประโยคนี้คุณพูดเองนะ พรุ่งนี้เช้าผมจะโทรหาคุณ"
"หกโมงครึ่งห้ามโทร"
"ฮ่า ๆ วางใจเถอะ!"
"วางใจแล้วก็รีบขนของต่อเถอะ เดี๋ยวกลับช้า เมียฉันจะหาว่าฉันออกไปเที่ยวนอกบ้าน ต้องทะเลาะกันอีกแน่"