พลบค่ำหลี่เจาหนิงกลับมา เห็นกองไผ่เต็มหน้าบ้าน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคุณพ่อหลี่ตัดมา
เดินเข้าไปในลานบ้าน เห็นคุณพ่อหลี่กำลังเลื่อยไผ่เป็นท่อน
"พ่อ ถังพวกนี้เอาไว้ใส่น้ำซุป ใส่กับข้าว หรือใส่น้ำก็ได้นะ"
คุณพ่อหลี่พยักหน้า "อืม พ่อว่าจะตัดไผ่ในสวนไผ่บ้านเราทั้งหมด มาทำกระบอกไม้ไผ่ใส่อาหาร"
หลี่เจาหนิงก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายที่ต้องตัดไผ่หมดสวน ยังไงพอบอลหิมะโลกาวินาศมาถึง ไผ่พวกนี้ไม่ถูกหิมะฆ่าตายก็ถูกคนตัดไปทำเชื้อเพลิงให้ความอบอุ่นหมด
"ในเมื่อจะตัดหมด งั้นพรุ่งนี้หนูไม่ไปตัดหญ้าหมูแล้ว เราไปตัดไผ่ทั้งหมดแล้วเก็บเข้ามิติก่อน แล้วค่อยๆ เอาออกมาเลื่อยทีละน้อย ก็ไม่ต้องคอยวิ่งไปตัดบ่อยๆ"
"เอาสิ!" คุณพ่อหลี่เงยหน้ามองไปทางสวนไผ่ แววตาฉายอารมณ์ซับซ้อน สวนไผ่นั่นเป็นของปู่เขาที่บุกเบิกปลูกไว้แต่แรก
หลี่เจาหนิงเห็นแววเสียดายของคุณพ่อหลี่ ก็ปลอบว่า "พ่อ ถึงตัดไผ่หมด แต่เหง้ามันก็ยังอยู่ไม่ใช่หรือ? พอเข้าฤดูใบไม้ผลิหน่อไม้ก็จะงอกออกมาเพียบเลยนะ"
"ถึงตอนนั้นเราก็เลี้ยงไว้ก็ได้"
คุณพ่อหลี่ทำงานในมือต่อ "แม่แกน่ะ มีสูตรหน่อไม้ตั้งเจ็ดแปดอย่าง แกคิดว่าหน่อไม้พวกนั้นจะมีโอกาสรอดโตไหม?"
หลี่เจาหนิง: "..."
ดูท่าคงเลี้ยงให้รอดไม่ได้จริงๆ เป็นไปได้ว่าหน่อไม้ทั้งหมู่บ้านก็คงไม่รอดเติบโต
และหน่อไม้ป่าบนเขาปีหน้าก็ร้อยทั้งร้อยไม่มีโอกาสรอดโต