หลี่เจาหยางเดินเข้าไปในบ้าน วางกระเป๋าบนโต๊ะกลาง แล้วตรงไปยังห้องของพี่สาวที่อยู่ด้านหลัง พอเปิดประตูก็พบว่าข้างในว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เตียง
เขารีบวิ่งกลับไปยังห้องโถงใหญ่ เผชิญหน้ากับพ่อแม่ที่กำลังถือพัสดุเข้ามา
“พี่สาวอยู่ไหน”
คุณแม่หลี่วางพัสดุลง แล้วเบะปากไปทางห้องของปู่ย่าที่เคยอยู่ “พี่แกอยู่ในห้องน่ะ”
หลี่เจาหยางกำลังจะก้าวเท้าไป แต่ถูกคุณแม่หลี่รั้งไว้ “พี่แกกำลังยุ่ง ไม่อยากให้ใครรบกวน เดี๋ยวก็ออกมาเอง”
คุณแม่หลี่พูดจบก็เดินเข้าครัว
หลี่เจาหยางขมวดคิ้วแน่น คนที่บาดเจ็บจะไปยุ่งอะไรได้
“มานี่ มาช่วยแกะพัสดุ พอแกะเสร็จพี่แกก็คงออกมา พอดีกินข้าว”
คุณพ่อหลี่ตะโกนบอก
น้องเล็กมองไปทางห้องแวบหนึ่ง แล้วนั่งยอง ๆ เริ่มแกะพัสดุ
เมื่อเปิดกล่องกระดาษเห็นว่าข้างในเต็มไปด้วยทิชชู่ ใบหน้าไร้อารมณ์ของเขาเผยความสงสัยอย่างใหญ่หลวง
นี่มันของช่วยชีวิตเหรอ
นี่มันของช่วยชีวิตก้นชัด ๆ
ดวงตาสงสัยคู่หนึ่งมองไปยังคุณพ่อหลี่ที่นั่งยอง ๆ แกะพัสดุอยู่บนพื้นเช่นกัน เมื่อรู้สึกถึงสายตา คุณพ่อหลี่ก็เงยหน้ามองเขา
“อะไร เห็นทิชชู่ไม่เคยหรือไง”
“พ่อบอกว่านี่เป็นของช่วยชีวิต”
“อืม ก็ถือว่าเป็นของช่วยชีวิต”
ไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะย่ำแย่แค่ไหน สุขอนามัยส่วนตัวก็ยังต้องดูแลให้ดี ไม่งั้นป่วยง่าย
หลี่เจาหยางแกะอีก คราวนี้ก็เจอทิชชู่กล่องใหญ่อีก