เถียนผู้ดูแลพูดจบ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้แล้วถามว่า “หลี่หย่งอัน ตอนที่เรากำลังตกแต่งบ้าน ก็มีนายหน้ามาพาคนดูบ้าน บอกว่าคุณจะขายบ้านนะ”
หลังจากตัดสินใจขายบ้าน หลี่หย่งอันก็ฝากบ้านไว้กับนายหน้า
ระหว่างที่กำลังตกแต่ง มีคนมาดูหลายราย แต่ราคาคือค่าซื้อบ้านบวกค่าตกแต่ง ไม่ได้ลดให้แม้แต่บาทเดียว
คนที่มาดูหลายคน แม้จะอยากซื้อ แต่ก็เลิกล้มไปเพราะราคาที่ต่อรองไม่ได้
ในสายตาพวกเขา ถึงจะเป็นบ้านใหม่ตกแต่งใหม่ ไม่เคยอยู่แม้แต่วันเดียว มันก็เป็นบ้านมือสอง ถ้าขายราคามือหนึ่ง พวกเขาไม่ยอมซื้อ
“ใช่” หลี่หย่งอันมองเขา “คุณมีคนรู้จักจะซื้อเหรอ”
เถียนผู้ดูแลยังรู้สึกไม่ค่อยเชื่อ “นี่มันบ้านใหม่นะ แถมเพิ่งตกแต่งเสร็จ ไม่เคยอยู่เลย ทำไมถึงขายล่ะ”
“ทำไมน่ะเหรอ ที่บ้านขาดเงินน่ะสิ”
หลี่หย่งอันมองบ้านที่เพิ่งตกแต่งก็รู้สึกเสียดายมาก “เถียนผู้ดูแล ถ้าคุณรู้ว่าใครจะซื้อ ช่วยแนะนำหน่อย ผมเลี้ยงข้าวคุณ”
ที่บ้านขาดเงินมาก รางวัลอะไรก็ไม่มีแน่นอน อย่างมากก็แค่เลี้ยงข้าวมือหนึ่ง
เถียนผู้ดูแลครุ่นคิดอยู่หลายวินาที แล้วพูดว่า “บอกตามตรงเลยนะ บ้านหลังนี้ผมอยากได้”
หลี่หย่งอันไม่แปลกใจ เขารู้ว่าครอบครัวของเถียนผู้ดูแลมีลูกชายสองคน บ้านที่มีก็ไม่มาก ลูกชายสองคนแต่งงานย่อมต้องมีเรือนหอ
“เถียนผู้ดูแล คุณก็รู้ว่ามีคนมาดูบ้าน พวกเขาไม่ซื้อเพราะอะไร คุณก็น่าจะรู้”
หลี่หย่งอันครุ่นคิดสามวินาที ยื่นนิ้วเดียวออกมา “ถ้าคุณเอาจริง ผมลดให้หนึ่งหมื่น ถ้าคุณว่าน้อยไป ก็เลิกแล้วกัน”