สกุลจ้าวกับสกุลหลี่อยู่ใกล้กันมาก แค่เดินไม่ถึงสองนาทีก็ถึงแล้ว
หลี่เจาหนิงหยิบบันไดออกจากมิติ พี่น้องสองคนปีนข้ามกำแพงเข้าไป
มองเข้าไปก็เห็นอิฐกองหนึ่งวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบตรงมุม ใช้ฟางคลุมไว้
หลี่เจาหนิงเดินเข้าไป ใช้มือแตะเบา ๆ แล้วเก็บทั้งหมด
หันกลับเตรียมจะออก ก็เห็นน้องชายตัวเองกำลังเปิดฝาบ่อในลานบ้าน
เธอเดินเข้าไปหา “ในบ่อน่าจะยังมีน้ำ แต่ใช้ไม่ได้แน่ ๆ แม้แต่จะเอามาล้างหน้าก็ไม่ได้”
ตอนเด็ก ๆ นอกจากบ้านตัวเองที่ใช้น้ำจากตาน้ำ ชาวบ้านคนอื่นในหมู่บ้านต่างก็ขุดบ่อน้ำในลานบ้าน สูบน้ำขึ้นมาใช้
น้ำบ่อเย็นในหน้าร้อน อุ่นในหน้าหนาว ดีมาก ๆ
ต่อมารัฐบาลติดตั้งน้ำประปาให้หมู่บ้าน แล้วก็มีข่าวทางอินเทอร์เน็ตเผยแพร่ว่าน้ำบ่อไม่สะอาด ทำให้ป่วยเป็นสารพัดโรค
จากนั้นทุกคนก็ไม่กินน้ำบ่ออีกเลย ใช้แค่ซักผ้า
เวลาผ่านไป ชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ ครอบครัวแล้วครอบครัวเล่าย้ายเข้าเมือง ออกจากหมู่บ้าน
บ่อน้ำพวกนี้ก็ถูกทิ้งร้างไปหมดสิ้น
หลี่เจาหยางเปิดฝาบ่อ กลิ่นเหม็นตลบอบอวลพวยพุ่งออกมา
“ผมรู้ว่าน้ำบ่อกินไม่ได้ ก็แค่อยากดูว่ามันยังมีน้ำอยู่ไหม”
“พี่ เอาไฟฉายให้ผมหน่อย”
หลี่เจาหนิงหยิบไฟสวมหัวอันใหญ่จากมิติส่งให้ หลี่เจาหยางรับมาแล้วส่องลงไป
หลี่เจาหนิงก็ชะโงกหน้ามองตาม
พอมองเห็น หัวใจของพี่น้องทั้งคู่ก็จมดิ่ง