เตาถ่านซื้อกลับมาได้จุดใช้แค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่ได้ใช้เลย ทำกับข้าวในหม้อตลอด
เตาถ่านที่ดับแล้วจะจุดให้ติดต้องใช้เวลาพอสมควร แต่หลี่เจาหนิงเก็บก้อนถ่านที่ยังติดไฟอยู่เข้าไปในมิติ
ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องหาอะไรมาจุดไฟใหม่ แค่เอาออกมาก็ใช้ได้เลย
พอจุดเตาถ่านได้ เธอก็หยิบหม้อสเตนเลสใหญ่ออกมาอีกใบ ใส่น้ำเดือดที่เก็บไว้ในมิติลงไป
เสร็จแล้วเธอก็ไปเติมฟืนในเตาฟืน มองดูแม่หั่นผักที่จะเอาไปผัด
เกือบทั้งหมดเป็นผัก กับข้าวที่เป็นเนื้อคือกากหมูเจียว
กากหมูผัดผักกาดขาว มะเขือตุ๋นซีอิ๊ว ถั่วแระผัดบวบ อืม แล้วก็ซุปไข่ใส่เห็ดอีกอย่าง
หลี่เจาหนิงมองสีเขียวพวกนี้ สายตาก็กวาดไปทางคอกหมูโดยไม่รู้ตัว
เดือนนี้อากาศร้อนมาก หมูก็ทนไม่ไหว ตอนว่างเธอยังเอาน้ำเย็นราดให้หมูสิบกว่าตัวนี้
ตอนนี้ที่บ้านก็ขาดน้ำแล้ว คงไม่มีน้ำเย็นราดให้แล้ว
“หนิงหนิง ตรงนี้ไม่ต้องช่วยแล้ว ลูกไปราดน้ำให้หมูหน่อย”
หลี่เจาหนิงเพิ่งคิดว่าจะไม่ให้หมูอาบน้ำ ก็ได้ยินคุณแม่หลี่พูดประโยคนี้
“แม่ น้ำก็ขาดแล้ว ยังจะให้หมูอาบอีกเหรอ”
คุณแม่หลี่ยกผ้าขนหนูที่คล้องคอขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนหน้า “ต้องราดน้ำให้หมูคลายร้อนแน่นอน ไม่งั้นมันจะตายเพราะร้อนเอานะ ตอนนั้นก็ไม่มีเนื้อกิน”
หมูสิบกว่าตัวนั้นเป็นสมบัติล้ำค่า จะให้เป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด
หลี่เจาหนิงตอนแรกคิดว่าอย่างมากก็คงไม่ค่อยโต พอได้ยินว่าตายก็ร้อนใจ วิ่งออกไปทันที
ในมิติยังมีน้ำจากแม่น้ำสายเล็กที่ใช้รดน้ำในไร่
วิ่งไปที่คอกหมู หยิบน้ำหนึ่งถังออกมา แล้วหยิบสายยางเส้นหนึ่ง เอาปลายข้างหนึ่งจุ่มน้ำ ปลายอีกข้างอมดูด ลมเข้าไป น้ำก็ไหลออกจากสายยาง
จากนั้นก็ถือสายยางฉีดน้ำใส่ตัวหมู เธอก็ลำเอียงเหมือนกัน ตัวที่ฉีดก่อนคือหมูที่เลี้ยงตั้งแต่ปีที่แล้ว