ทางบ้าน คุณแม่หลี่รู้ว่าลูกสาวไปขุดตาน้ำ ก็คอยสังเกตน้ำที่ไหลในสวนหลังบ้านตลอด ถ้าเห็นว่าน้ำขุ่น ก็จะเอาพลาสติกฟิล์มปิดตุ่มที่รองน้ำไว้ ไม่ให้น้ำขุ่นไหลลงตุ่ม
หลี่เจาหนิงลงจอบไม่กี่ที ตาน้ำก็กว้างขึ้น ปริมาณน้ำที่ออกก็มากขึ้น
เธอใจชื้นขึ้นหน่อย แล้วขุดต่ออีกหลายทีถึงหยุด
ใช้จอบเกลี่ยรางน้ำให้สะอาด แล้วฝังปากทางเข้าน้ำให้ต่ำลงอีกหน่อย ถึงกลับบ้าน
หลี่เจาหนิงกลับถึงบ้านได้ไม่นาน หลี่เจาหยางก็ขี่รถสามล้อกลับมา
ถึงบ้านก็เปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นมาหนึ่งขวดกรอกคอ
คุณแม่หลี่เห็นตอนที่เขาดื่มหมดแล้ว ได้แต่กำชับว่า “คราวหลังอย่าดื่มแบบนี้ ร้อนๆ เย็นๆ เดี๋ยวก็เป็นหวัดง่าย”
หลี่เจาหยางพยักหน้าส่งๆ
“ระดับน้ำในแม่น้ำใหญ่เป็นไงบ้าง” หลี่เจาหนิงถาม
“พื้นหินแม่น้ำโผล่แล้ว”
“ว่าไงนะ!” คุณแม่หลี่ตกใจ พื้นหินแม่น้ำโผล่ก็คือระดับน้ำเหลือแค่หัวเข่า ตรงที่ลึกที่สุดก็คงไม่สูงกว่าสะเอว
ในความทรงจำของคุณแม่หลี่ พื้นหินแม่น้ำใหญ่โผล่เป็นเรื่องเมื่อ 20 ปีก่อน
แต่ตอนนั้นเพราะฝนไม่ตกนานสี่เดือนถึงแห้งแล้งขนาดนั้น
ปีนี้ฝนไม่ตกแค่เดือนเดียว ทำไมถึงแห้งได้ถึงขั้นนี้
คงเป็นเพราะวันสิ้นโลกมาถึงก่อนเวลาจริงๆ
วันที่ลูกสาวฝันถึงจะเป็นวันสิ้นโลกหิมะคงเกิดหลังวันสิ้นโลกร้อนระอุ คุณแม่หลี่คาดเดาอยู่ในใจ