เช้าวันรุ่งขึ้นตอนตีสาม หลี่เจาหนิงก็ตื่นนอนตามเสียงนาฬิกาปลุกมือถือ
คุณพ่อหลี่ก็ตื่นในเวลาเดียวกัน คุณแม่หลี่ก็เตรียมจะลุกไปทำอาหารเช้าให้พ่อลูก แต่ถูกทั้งสองปฏิเสธ
ข้างนอกฝนยังตกอยู่ ตกมาทั้งคืนจริง ๆ
พ่อลูกแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ ก็สวมเสื้อกันฝน ต่างคนต่างขี่รถสามล้อคันหนึ่งออกจากบ้าน
คุณพ่อหลี่นำหน้าไปก่อน เขาขี่ไม่เร็ว หลี่เจาหนิงเองก็ขี่ไม่เร็วเช่นกัน
ไม่ใช่ว่าพวกเขาขี่เร็วไม่ได้ แต่ฝนมันแรงเกินไป ตาโดนฝนสาดจนลืมไม่ขึ้น
เดิมทีหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็ถึงตัวอำเภอ กลับถูกฝนนี้ถ่วงให้ช้าไปอีก 20 นาที
มาถึงไซต์ก่อสร้างก็ตีห้ากว่าแล้ว
เวลานี้ก็ยังเช้าอยู่ดี คนงานที่ทำงานในร่มก็ยังไม่มีใครมา
คุณพ่อหลี่พาหลี่เจาหนิงไปถึงห้องอิฐแดงไม่มีประตูไม่มีหน้าต่างห้องหนึ่งภายในไซต์
ข้างในเต็มไปด้วยขวดน้ำแร่
คุณพ่อหลี่ยืนที่ประตูมองซ้ายมองขวาอยู่หลายรอบ ยืนยันว่าไม่มีใคร จึงให้สัญญาณมือกับลูกสาว หลี่เจาหนิงก็โบกมือเก็บเข้าทันที
แล้วก็ไปเก็บห้องถัดไปอีก
เก็บไปห้าห้องรวด จำนวนขวดน่าจะมีประมาณสามสี่หมื่นขวด
"พ่อครับ เจ้าของไซต์ยอมให้พ่อใช้ที่แบบนี้หรือ?"
เก็บของเสร็จ หลี่เจาหนิงนั่งขึ้นรถสามล้อ มองไปที่คุณพ่อหลี่ซึ่งก็ขึ้นรถสามล้อเช่นกันแล้วถามขึ้น
คุณพ่อหลี่ยิ้ม ๆ "ทำไมจะไม่ยอมล่ะ? ยังไงก็ว่างอยู่แล้ว"
หลี่เจาหนิงถามต่อ "พ่อเก็บขวดไว้เยอะขนาดนี้ ไม่กลัวคนอื่นเอามันไปขายเหรอ?"
"ไม่กลัว ทุกคนรู้ว่าบ้านเราลำบาก ไม่ใช่แค่ไม่ขโมยขวดของพ่อหรอกนะ ดื่มน้ำอัดลมเสร็จ ยังช่วยเอาขวดมาไว้ในห้องเก็บขวดให้เลย"