หลี่เจาหนิงขึ้นเขาเพียงลำพัง เธอไม่ลืมที่จะตัดไผ่เล็กมาทำค้างให้ผักตระกูลไม้เลื้อย
เธอตั้งใจมาที่ป่าไผ่ขมตามธรรมชาติแถบนี้ คนแถวนี้ไม่กินหน่อไผ่ขม ดังนั้นบนเขาจึงมีไผ่ขมขึ้นหนาแน่นเป็นพิเศษ
ผ่านการทำงานมาหลายเดือนและฝึกฝนร่างกายมาหลายวัน กำลังมือของหลี่เจาหนิงก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
คว้ามีดโต้ขึ้นมา ไผ่ขนาดหัวแม่มือ ฟันทีเดียวก็ขาดเป็นท่อนๆ อย่างง่ายดาย
ตัดหนึ่งต้นก็เก็บหนึ่งต้น
กิ่งบนยังไม่ได้เล็ม ตั้งใจจะกลับไปเล็มที่บ้าน กิ่งที่เล็มออกก็ใช้เป็นฟืนได้ ถึงแม้จะไม่ทนไฟ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
ความเร็วของเธอสูงมาก ยังไม่ถึงเที่ยง ไผ่บนเขาซีกนี้ถูกเธอตัดจนเกลี้ยง
ไม่ได้นับว่าพอไหม แต่คิดว่าน่าจะพอแล้ว ถ้าไม่พอ ก็แค่ไปตัดที่อื่นทีหลัง
ช่วงบ่าย เธอเน้นหาผักกูด เจอหญ้าหมูก็เกี่ยวด้วย
ตอนนี้ผักกูดบนเขาไม่สดอ่อนเหมือนหลายวันก่อนแล้ว หลี่เจาหนิงค่อนข้างไม่อยากได้
ตกเย็นกลับถึงบ้าน หลี่เจาหนิงเอาผักกูดที่เด็ดวันนั้นออกมาล้าง คุณแม่หลี่เห็นแล้วบอกให้พรุ่งนี้ไม่ต้องเด็ดผักกูดแล้ว บอกว่าไว้ปีหน้า
ให้ไปเกี่ยวหญ้าหมูและตัดฟืนแทน
หลี่เจาหนิงก็คิดเหมือนกัน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลี่เจาหนิงอยู่แต่กับเกี่ยวหญ้าหมูและตัดฟืน
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ หน่อไม้ป่าโผล่พ้นดิน หลี่เจาหนิงมีภารกิจเพิ่มขึ้นอีกอย่าง นั่นคือเด็ดหน่อไม้ป่า
ตอนเด็ดสนุกมาก กลับบ้านปอกเปลือกนี่สิทรมาน