สองวันต่อมา ตามที่คุณพ่อหลี่บอก เขื่อนใหญ่ของอำเภอข้าง ๆ ก็เปิดประตูน้ำปล่อยน้ำแล้ว
พื้นที่แถบนี้เกิดน้ำท่วมเป็นเรื่องปกติ จากประสบการณ์หลายสิบปีก่อนหน้านี้ ทุกวันนี้ต่อให้น้ำหลากก็ไม่ท่วมบ้านเรือน
ที่ดินบางส่วนที่เคยถูกน้ำท่วมก็เปลี่ยนมาปลูกต้นไม้ ไม่ปลูกพืชผลแล้ว
ดังนั้น แม้เขื่อนจะปล่อยน้ำก็ไม่กระทบอะไรกับชาวบ้าน ตรงกันข้ามพวกเขากลับดีใจด้วยซ้ำ เพราะนั่นแปลว่าจะมีปลาให้เก็บ
พอปล่อยน้ำเสร็จ ตอนบ่ายวันรุ่งขึ้นน้ำก็เริ่มลด ตระกูลหลี่ทั้งสามคนขี่รถสามล้อสองคันออกเดินทาง ในกระบะรถมีสวิงสามอันกับถังพลาสติกสามใบ
มาถึงริมตลิ่งตรงแปลงปลูกต้นไม้ ก็เห็นว่าตามที่นาแต่ละแปลงมีคนเยอะมาก
น้ำไม่ลึก แค่ถึงหัวเข่า ทั้งชายหญิงแก่เด็กต่างก็ลงไปจับปลา
หลี่เจาหนิงจอดรถ หยิบสวิงกับถังน้ำอย่างละหนึ่งใบ แล้ววิ่งไปที่แปลงใหญ่ที่สุดที่เต็มไปด้วยต้นไม้
คุณพ่อหลี่กับคุณแม่หลี่ก็ไม่ช้า ตามติดลูกสาวไปติด ๆ
พอหลี่เจาหนิงไปถึง ก็กระโดดลงไปทั้งที่ถือถังอยู่ โชคดีนิดหน่อย มีปลาตัวใหญ่ว่ายผ่านเท้าเธอ เธอเลยไม่ใช้สวิง กระโจนตะครุบไปตรง ๆ วินาทีที่สัมผัสก็เก็บเข้ากล่องมิติทันที
“โอ๊ย เด็กคนนี้ ตัวเปียกหมดแล้ว ไม่กลัวเป็นหวัดรึไง”
คุณแม่หลี่ตามมาติด ๆ มองหลี่เจาหนิงพลางขมวดคิ้ว คุณพ่อหลี่ก็มองเธอด้วยสายตาไม่เห็นด้วย