ครึ่งชั่วโมงต่อมา สามีของจางเสวี่ยฉินกลับมา เขาเป็นคนตัวสูง แต่ผอมบางอ่อนแอ หน้าตาก็ดูสะอาดหมดจดดี เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นให้ความรู้สึกหม่นทะมึน
เขารีบกลับมา ก็เพราะที่จางเสวี่ยฉินพูดทางโทรศัพท์ว่า ถ้ายังไม่กลับมา ฉันจะถูกคนฆ่าแล้วนะคำพูดนี้
พอเห็นภรรยายังนั่งอยู่บนโซฟาดี ๆ หัวใจถึงได้ร่วงลงพื้น แต่เมื่อสังเกตเห็นรอยแผลบนใบหน้าของเธอ ก็ระเบิดขึ้นทันที
ไม่ใช่การระเบิดแบบไฟโทสะเผาผลาญ แต่เป็นการถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกยิ่ง "ใครทำ"
สายตากวาดผ่านตำรวจคนรู้จักทั้งสองคน ไม่น่าจะใช่พวกเขา เช่นนั้นก็คงเป็นยายแก่ที่นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นคนทำ
คุณแม่หลี่สบตาเขาที่หม่นทะมึน มุมปากยกขึ้น ย้อนมองกลับอย่างท้าทาย "ฉันทำเอง"
มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างตัวของชายหนุ่มกำแน่นขึ้นทันที
เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะปะทุ จางเสวี่ยฉินวิ่งไปหาสามี ตบลงบนแขนของเขาฉาดหนึ่ง
"พอแล้ว ข้าวของอยู่ไหน เอามาคืนเขาเรื่องนี้ก็จบ"
กลิ่นอายโหดร้ายของชายหนุ่มจางลงเล็กน้อย ลดเสียงลงพูด "เจ็บไหม ฉันพาไปห้องพยาบาลนะ"
จางเสวี่ยฉินกลอกตา แน่นอนว่าเจ็บอยู่ แต่ว่าตอนนี้เธอยังอยากรีบส่งผู้หญิงที่ปากชอบแขวะจะฆ่าคนตลอดเวลานี่กลับไป
"ให้ตายเถอะ เรื่องนี้ไม่รีบ เธอรีบเอาข้าวของให้เขาไป" เธอบีบชายหนุ่มแรงหนึ่งที
ชายหนุ่มดูออกว่าภรรยาดูเหมือนจะกลัวผู้หญิงคนนี้มาก ไฟในใจยิ่งทวีสูงขึ้น แต่ว่าเขาก็ยังอดกลั้นไว้ ภรรยากลัว ก็รีบส่งกลับไป
ส่วนเรื่องแก้แค้น ต่อไปภายหน้ามีโอกาสอีกมาก
สุดท้ายภายใต้การเป็นพยานของตำรวจสองนาย คุณแม่หลี่เอาข้าวของคืนมาได้ ไปที่ร้านพัสดุอีกหนึ่งเที่ยว หยิบพัสดุส่วนหนึ่ง ขนใส่สามล้อเล็กจนเต็มถึงได้ไปบ้าน