เหตุการณ์ไฟดับสร้างปฏิกิริยารุนแรงไปทั่วอำเภอ สายโทรศัพท์ของการไฟฟ้าถูกโทรจนระเบิด สุดท้ายก็ติดต่อไม่ได้เลย
บางคนรวมตัวกันไปที่การไฟฟ้า กดดันให้รีบจ่ายไฟโดยเร็ว
แต่เรื่องนี้พนักงานการไฟฟ้าก็จนปัญญา เพราะมันเสีย ไม่ได้ตั้งใจตัดไฟ
ได้แต่ปลอบใจทุกคนไปว่า กำลังพยายามซ่อมอย่างสุดความสามารถ
……
หลังจากไฟดับ ชาวบ้านหนานวานต่างก็พากันออกจากห้องที่เปิดแอร์
ดึกดื่นค่อนคืน ร้อนจนนอนไม่หลับ ได้แต่เอากะละมังกับถังใส่น้ำให้เต็ม จะลงไปนั่งแช่ หรือไม่ก็ใช้ผ้าขนหนูเปียกเช็ดตัวไม่หยุด
บ้านหลี่ก็เช่นกัน หยิบรางน้ำออกมา แล้วเอาพลาสติกฟิล์มที่ใส่น้ำไว้เต็มออกมาอีกผืน
แบ่งน้ำส่วนหนึ่งใส่ถังใหญ่อีกสองใบ คุณแม่หลี่กับหลี่เจาหนิงแช่กันคนละใบ
คุณพ่อหลี่กับหลี่เจาหยางแช่ในรางน้ำ
คืนนั้น หลายคนเป็นลมแดดถูกส่งโรงพยาบาล โรงพยาบาลล้นมือ โชคดีที่โรงพยาบาลมีระบบผลิตไฟฟ้าของตัวเอง
ญาติที่พาคนป่วยมา พอเห็นว่าโรงพยาบาลมีไฟ ก็พากันลากครอบครัวมาเบียดเสียดในโถงโรงพยาบาลเพื่อรับลมแอร์
โถงที่แน่นขนัดอยู่แล้ว เมื่อบอกต่อกันปากต่อปาก ยิ่งมีคนแห่กันมาจนล้น
สุดท้ายตามทางเดินของโรงพยาบาลก็เต็มไปด้วยผู้คน ส่งผลกระทบต่อระบบฉุกเฉินอย่างหนัก
โรงพยาบาลแจ้งตำรวจ
แต่หลังตำรวจมา ก็ไม่มีวิธีดี ๆ ที่จะไล่คน แม้แต่อธิบายดี ๆ ก็ไม่มีประโยชน์เลย
ขับไล่ด้วยกำลัง?
ไม่ได้ แล้วก็ไม่ควรทำ!
เรื่องนี้จึงตึงเครียดคาราคาซังอยู่อย่างนั้น
……
วันรุ่งขึ้น อากาศก็ยังร้อน คุณพ่อหลี่กับหลี่เจาหยางไปบ้านเจ้าฟางชุ่นตามเดิม
สองคนไปถึง เจ้าฟางชุ่นซาบซึ้งจนแทบร้องไห้
สองวันก่อนทำงาน ร้อนแล้วก็เหนื่อย ยังเข้าห้องแอร์พักผ่อนได้
แต่วันนี้ไม่มีไฟ ถ้าทำงานจนเหนื่อย ก็ไม่มีทางพักให้เย็นลงได้
คนมาแล้ว เขาตื่นเต้น แต่ก็เป็นห่วงเหมือนกัน กลัวว่าจะขุดห้องใต้ดินจนคนเป็นลมไป
บวกกับวันนี้ตัวเขาเองก็ไม่อยากขยับ อยากนอนเฉย ๆ ปล่อยให้ใจสงบแล้วจะเย็นเอง
“พี่หย่งอัน วันนี้ยังไม่ขุดก่อน รอไฟมาก่อนค่อยขุด”
คุณพ่อหลี่หันไปมองลูกชาย ความจริงแล้ว ตัวเองลำบากเขาทนได้ แต่ให้เห็นลูกทนทุกข์ลำบากแบบนี้ เขาไม่ต้องการ
“หยางหยางกลับไป วันนี้ลูกไม่ต้องขุด พ่อขุดกับคุณน้าฟางชุนก็พอ”