คุณแม่หลี่ตามตำรวจโรงพักสองนายไปที่บ้านขโมย คนเปิดประตูเป็นผู้หญิง เป็นเมียของขโมยคนนั้น
เธอเห็นตำรวจสองนายก็ไม่ได้ตื่นตระหนกอะไร แค่มองคุณแม่หลี่ด้วยหางตาเย็นชา
“รีบเข้ามาเถอะ แอร์เย็นจะรั่วออกไปหมดแล้ว”
เข้าไปข้างในแล้ว ผู้หญิงก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ตาจับจ้องทีวีที่กำลังถ่ายทอดข่าว
ตำรวจทั้งสองขมวดคิ้ว หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม “จางเสวี่ยฉิน สามีเธออยู่ไหน”
ผู้หญิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “อ๋อ ไปส่งข้าวให้แม่ฉัน”
พูดจบเธอเหลือบมองคุณแม่หลี่ เอื้อมมือล้วงใต้โต๊ะกาแฟหยิบกระเป๋าออกมาใบหนึ่ง แล้วควักเงินหนึ่งพันสองร้อยวางฟาดลงบนโต๊ะกาแฟ
“เอาไปสิ เงินนี่ซื้อข้าวพวกนั้นได้มากกว่าอีกหลายร้อย ถือเป็นค่าชดเชยแล้วกัน”
ตำรวจโรงพักรู้ดีแก่ใจมานานแล้วว่าสองสามีภรรยาจางเสวี่ยฉินเป็นคนยังไง เห็นท่าทางแบบนี้ก็ไม่รู้สึกแปลกอะไร
ทั้งคู่หันสายตามาที่คุณแม่หลี่ อยากถามว่าเธอคิดยังไง
แต่ยังไม่ทันถาม ก็เห็นคุณแม่หลี่ส่งเสียงเย็นชา แล้วกระโจนเข้าใส่
“ไอ้เหี้ย หลายร้อยกว่าจะชดเชย แกไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้ข้าวจำกัดการซื้อ มีเงินก็ซื้อเพิ่มไม่ได้เสมอไป ยังหน้าด้านเอาเงินไม่กี่ร้อยมาดูถูกคนได้”
คุณแม่หลี่พูดเร็ว ลงมือยิ่งเร็วกว่า กว่าตำรวจสองนายจะตั้งสติได้ จางเสวี่ยฉินก็ถูกข่วนหน้าเป็นรอยไปแล้ว
ทั้งสองรีบเข้ามาดึงคุณแม่หลี่ออก คุณแม่หลี่ไฟโทสะพลุ่งพล่าน สะบัดมือสลัดตำรวจทั้งคู่ออกอย่างแรง แล้วลงมือต่อ
จางเสวี่ยฉินร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
ตำรวจสองนายเมื่อกี้แค่ดึงส่ง ๆ คราวนี้เข้ามาดึงอีกครั้งก็ออกแรงเต็มที่
“จางอวิ๋นอิง หยุดเดี๋ยวนี้! เมื่อกี้เธอมีเหตุผล แต่ตอนนี้เธอทำร้ายคน เหตุผลก็ตกเป็นของอีกฝ่ายแล้ว”