หลี่เจาหนิงเหลือบมองเข้าไปในมิติ "ที่ซื้อมาเรื่อยๆ มีข้าวสารประมาณสามพันชั่ง แป้งสาลีอีกพันกว่าชั่ง"
"แล้วก็มันฝรั่งกับข้าวโพดที่เก็บจากนา"
น้อย ยังน้อยเกินไป
ต้องซื้อเพิ่มอีกมากๆ
"พี่ วันต่อๆ ไปพี่รับหน้าที่ซื้อเสบียงนะ อย่าเข้าป่าไปหาฟืนเลย
ถ้าน้ำท่วมใหญ่จริง พอน้ำมา ฟืนจะลอยมากับน้ำ พวกต้นไม้แห้งตายบนเขาก็น่าจะถูกพายุพัดโค่น ตอนนั้นค่อยไปเก็บเข้าที่ ไม่ต้องเสียเวลาตัด"
"อืม รู้แล้ว"
หลี่เจาหนิงยกมือก่ายหน้าผาก บอกตรงๆ ว่ากำลังเสียดาย ที่เชื่อความฝันเกินไปว่าวันสิ้นโลกจะเริ่มในอีกสามปี เลยไม่ได้ซื้อเสบียงล่วงหน้า
ไม่นานก็มาถึงตัวอำเภอ หลี่เจาหยางจอดรถหน้าร้านขายข้าว ประตูปิดอยู่ แต่ไม่ได้ล็อก
เดินไปดันประตูเปิด สองพี่น้องก้าวเข้าไป กระแสลมเย็นปะทะหน้ามา
เจ้าของร้านที่นอนเอนอยู่บนเก้าอี้ได้ยินเสียงก็ลืมตาขึ้น "จะซื้ออะไร?"
"ซื้อข้าวสารกับแป้ง"
คนคนนั้นลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะใช้แขนยันตัวยืนขึ้น
"ของอยู่ตรงนั้นหมดแหละ ต้องการแบบไหน แล้วเอาเท่าไหร่?"
หลี่เจาหนิงกวาดตามองข้าวสารแป้งที่ตั้งโชว์อยู่น้อยนิด "มีแค่นี้?"
เจ้าของร้านฟังแล้วทำหน้าประหลาดใจ "พวกคุณจะเหมาซื้อเยอะๆ เหรอ?"
"ใช่ หมู่บ้านเราจ้างคนวางท่อผันน้ำจากตาน้ำบนเขาเข้าวัด ชาวบ้านที่มาช่วยกันมีคนกินข้าวเยอะ เลยต้องซื้อเพิ่มอีกหน่อย"