หลี่เจาหนิงหวนนึกถึงความฝันนั้นอีกครั้ง สัตว์ที่ปรากฏตัวใหม่ดูแล้วก็ไม่มีอันตรายอะไรจริง ๆ
แต่ก็ไม่แน่ เพราะในความฝันแค่เห็นรูปร่างของพวกมัน ไม่ได้บอกว่ามีอันตรายหรือไม่
“แม่ หนูก็ไม่รู้ว่าพวกสัตว์นั่นมีอันตรายหรือเปล่า ในฝันก็แค่เห็นรูปร่างเท่านั้น”
“อ้า!” คุณแม่หลี่เผยสีหน้ากังวล
คุณพ่อหลี่นิ่งคิดชั่วครู่ก่อนเอ่ยถาม “หยางหยาง ลูกคิดว่าทำไมพวกสัตว์นั่นถึงมีอันตราย”
คุณแม่หลี่และหลี่เจาหนิงก็หันสายตาไปทางเขา
หลี่เจาหยางคืนมือถือให้พี่สาว “ผมเอาความฝันของพี่กับสถานการณ์ตอนนี้มาประมวลเข้าด้วยกัน”
“ถ้าบอกว่าวันสิ้นโลกคือการกวาดล้างสิ่งมีชีวิตเดิม ก็ต้องรวมมนุษย์ด้วย”
“แล้วสิ่งมีชีวิตใหม่ที่ปรากฏขึ้นมาย่อมเป็นที่รักของฟ้าดิน พวกมันจึงต้องมีพลังไม่แพ้มนุษย์”
“แม้ในที่สุด พวกมันอาจกลายเป็นจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารของโลกนี้”
คำพูดนี้ฟังดูเหลือเชื่อยิ่งกว่านิทานเสียอีก คุณพ่อหลี่ คุณแม่หลี่ และหลี่เจาหนิงฟังแล้วตกตะลึง
ห้องทั้งห้องพลันเงียบสงัด
ผ่านไปนาน คุณแม่หลี่ถึงฝืนยิ้มเอ่ย “หยางหยาง ลูกไปดูอะไรมา... หรือไง”
หลี่เจาหยางสูดลมหายใจลึก สีหน้าเคร่งขรึม “แม่ ผมไม่ได้ดูอะไรมามากเกินไป นี่เป็นไปได้ทีเดียว”
“แต่นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วนะ”
“มิติของพี่สาวไม่เหลือเชื่อหรือ”