กินข้าวเย็นเสร็จ ซุนเจียงไห่กับเจ้าฟางชุ่นก็กลับบ้านตัวเอง ไม่ได้นั่งต่อนาน เพราะอากาศมันร้อนเกินไป ขนาดกลับบ้านนอนในห้องที่เปิดแอร์ยังสบายกว่าเลย
พอทั้งสองคนกลับไปแล้ว คุณพ่อหลี่ก็เล่าข้อสันนิษฐานเรื่องอุณหภูมิที่สูงขึ้นให้ครอบครัวฟัง
ทุกคนฟังจบก็แสดงสีหน้าต่างกันไป
คุณแม่หลี่ไม่เชื่อเลย อะไรที่ว่าอุณหภูมิสูงขึ้นเพื่อให้งูฟักตัวออกมาทั้งหมด แล้วก็จัดการ exterminate ให้หมดในคราวเดียวเนี่ยนะ
ส่วนหลี่เจาหยางกำลังคิดถึงความเป็นไปได้ของข้อสันนิษฐานนี้ เพราะมันเกี่ยวข้องกับเรื่องเหนือธรรมชาติ ไม่ใช่แค่เหนือธรรมชาติแบบธรรมดา แต่เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติขั้นสูงที่อาจมีเจตจำนงแห่งฟ้าดิน
สุดท้ายแล้ว เขาก็เอนเอียงไปทางเชื่อว่าเจตจำนงแห่งฟ้าดินมีอยู่จริง เพราะพี่สาวเขามีแม้กระทั่งมิติ
คนสุดท้ายคือหลี่เจาหนิง หลังจากฟังข้อสันนิษฐานของคุณพ่อหลี่ เธอก็เกิดอีกข้อสันนิษฐานขึ้นมาทันที
นั่นก็คือการที่อุณหภูมิสูงขึ้น อาจเป็นเทศกาลสังสรรค์ครั้งสุดท้ายให้พวกสัตว์ที่ชอบความร้อนก็ได้
เหมือนกับสมัยโบราณก่อนจะตัดหัวนักโทษ ยังได้กินอาหารดี ๆ สักมื้อหนึ่ง ซึ่งเรียกกันว่า ข้าวมื้อสุดท้าย
หลี่เจาหนิงเล่าข้อสันนิษฐานของตัวเองให้ทุกคนฟัง
คุณพ่อหลี่นิ่งอึ้ง คุณแม่หลี่ตกใจ ส่วนหลี่เจาหยางมีแววครุ่นคิด
สุดท้ายก็ไม่ได้ข้อสรุปอะไร
คุยกันเสร็จ ครอบครัวหลี่ก็ไปที่ไร่มันหวานเพื่อรดน้ำให้มันหวาน ไร่มันหวานราว ๆ สิบหมู่ สี่คนช่วยกันใช้เวลากว่าสามชั่วโมงถึงรดเสร็จ
นี่ยังดีที่ไม่ต้องหาบน้ำ แค่ดึงออกจากมิติมาใช้ก็พอ