แม่ลูกยังเดินไปไม่ถึง ก็เห็นต้นหม่อนที่กิ่งหักโค้งลงเพราะลูกดกเต็มต้นแต่ไกล หลี่เจาหนิงวิ่งขึ้นหน้าไป
ตั้งแต่สอบเข้าเรียนมัธยมปลาย ก็ไม่ได้มาที่นี่อีกหลายปี คราวนี้กลับมาเลยทำให้หลี่เจาหนิงนึกอะไรขึ้นได้หลายอย่าง
โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้ต่อจากนั้นเธอไม่กลัวพวกงู แมลง หนู และสัตว์เลื้อยคลานอีกเลย
ตอนเด็ก ๆ เวลาลูกหม่อนสุก เธอกับเพื่อนในหมู่บ้านจะพากันมาที่นี่บ่อย ๆ
บ้านไม่ได้ใกล้ แต่ตอนนั้นบนภูเขามีต้นไม้แต่ไม่มีพุ่มไม้หนาม เลยวิ่งขึ้นวิ่งลงง่าย
มีอยู่วันเสาร์หนึ่ง เธอกับเพื่อน ๆ อยู่ที่นี่แล้วเจองูเขียวตัวหนึ่ง
เพราะเธอทำตัวเหมือนพี่ใหญ่ตลอด พวกเพื่อน ๆ พอเห็นงูก็แอบไปหลังเธอทันที
ถึงเธอจะซนเหมือนเด็กผู้ชาย แต่ก็กลัวงู ยิ่งงูตัวนี้ชูหัวสูงใส่แล้วขู่ฟ่อ ๆ ใส่เธอด้วย
เพื่อไม่ให้เพื่อน ๆ ดูถูก เธอเลยกัดฟันขว้างลูกหม่อนที่กำอยู่ในมือใส่
ลูกหม่อนมันจะหนักสักแค่ไหน ถึงจะโดนตัวก็ไม่ได้ทำอะไรงูเขียวนั่นเลย
กลับทำให้มันโกรธ พุ่งเข้าใส่เธอ เพื่อน ๆ ก็ตกใจร้องกันลั่น บางคนวิ่งหนี บางคนจับเสื้อเธอไว้แล้วยืนหลบข้างหลัง
เธออยากวิ่งก็วิ่งไม่ได้
เธอร้องไห้ แต่ไม่ได้ตะโกนลั่น แค่ตกใจจนน้ำตาไหลออกมาแป๊บเดียว
พองูจะฉก เธอก็ฮึดสู้ เอื้อมมือสองข้างไปจับตัวงู แต่มันลื่นเกินไป จับไม่อยู่ เลยปล่อยให้มันเลื้อยขึ้นมาที่คอ