"แม่จ๋า ตัวถูกสุดก็สองเก้าแปด"
หลี่เจาหนิงยื่นมือถือให้จางอวิ๋นอิงดู จางอวิ๋นอิงชำเลืองมอง "งั้นซื้อตัวถูกสุดนั่นแหละ"
หลี่เจาหนิงไม่กดซื้อทันที แต่เลื่อนอ่านคอมเมนต์ของร้านนี้จนหมด คะแนนดีแปดสิบเปอร์เซ็นต์ คอมเมนต์ลบมีน้อย
หลี่เจาหนิงตัดสินใจเด็ดขาดเปลี่ยนร้าน อ่านคอมเมนต์ต่อ
เดี๋ยวนี้คอมเมนต์ดี ๆ ส่วนใหญ่แลกมากับของแถมเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็มีรูปประกอบหลายรูป เชื่อไม่ได้
เพราะงั้น ร้านเมื่อกี้เธอเลยปัดตกทันที
ร้านที่ดูอยู่ตอนนี้ หลี่เจาหนิงอ่านคอมเมนต์สามนาทีก็กดออกทันควัน
ดูต่อเนื่องหลายร้าน จนถึงร้านที่เจ็ดถึงพอใจ ราคาแพงกว่าตอนแรกนิดหน่อย สามหกแปดหยวน
แพงขึ้นเจ็ดสิบกว่าหยวน ไม่ใช่เรื่องใหญ่ สั่งซื้อ
ซื้อเครื่องเก็บใบชาแล้ว หลี่เจาหนิงไม่อยากเด็ดด้วยมืออีก วันรุ่งขึ้นเลยไม่ไปเด็ดใบชา รอให้เครื่องมาถึงค่อยไป
ระหว่างรอเครื่องเก็บใบชาสามวัน หลี่เจาหนิงเดินวนตามบ้านในหมู่บ้าน ไปเด็ดเชอร์รี่ที่สุกแล้วยังสวยงาม
น่าเสียดาย โดนนกกินไปเยอะ
แต่ก็ยังเก็บได้ห้าสิบกว่าชั่ง ในนั้นสิบกว่าชั่งมาจากต้นที่บ้าน
ต้นที่บ้านคลุมด้วยตาข่ายดำ เลยสมบูรณ์เยอะกว่า
ที่เหลือบนต้นเธอก็ไม่คิดจะเด็ดอีก ทิ้งไว้ให้พวกนก
เครื่องเก็บใบชามาถึง หลี่เจาหนิงไปไร่ชา ไม่ได้มาหลายวัน เธอนึกว่าใบชาในไร่ต้องถูกคนอื่นเด็ดจนเกือบหมดแล้ว ที่ไหนได้ไม่เพียงไม่ถูกเด็ดหมด ยังงอกยาวเป็นนิ้วชี้
นี่มันถูกใจเธอชะมัด
ไร่ชาต้นชาถูกแต่งพุ่มกลมเตียน เป็นระเบียบดี เหมาะมากกับใช้เครื่องเก็บชา