เมื่อได้รับการเตือน หลี่เจาหนิงก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่น้องชายอายุหกขวบเพิ่งหัดว่ายน้ำ เขาก็คล่องแคล่วเหมือนปลาไม่มีผิด
แถมยังปีนต้นไม้เก่งราวกับลิง ฉับ ๆ ก็ขึ้นไปอยู่ข้างบนแล้ว
ตอนนั้นเธอแค่คิดว่าเขาเป็นเด็กผู้ชาย เรื่องพวกนี้ก็ปกติ
เพราะเด็กผู้ชายคนอื่นก็เป็นเหมือนกัน เพียงแต่เธอไม่ได้สังเกตความแตกต่างของพวกเขา
"หนิงหนิง ตอนน้องชายของลูกอยู่มัธยมต้น ครูประจำชั้นยังโทรมาชวนให้เราส่งน้องไปแข่งกีฬาเยาวชนของเมืองด้วย"
จางอวิ๋นอิงนึกถึงสายนั้น ใบหน้าก็ฉายแววภาคภูมิใจสุดขีด
ความคิดย้อนไปวันนั้น
"แม่ของหลี่เจาหยางสวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นครูประจำชั้นของนักเรียนหลี่เจาหยาง"
ตอนนั้นปฏิกิริยาแรกของจางอวิ๋นอิงคือลูกชายก่อเรื่องที่โรงเรียน นางถามด้วยน้ำเสียงกระวนกระวายเบา ๆ "ครูประจำชั้นคะ ลูกชายของดิฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ"
"ไม่มีค่ะ ไม่มี คุณแม่อย่าคิดมาก ดิฉันโทรมาเพราะมีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษากับคุณ"
จางอวิ๋นอิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่ใช่เรื่องร้ายก็ดีแล้ว "เชิญพูดเลยค่ะ"
"คือเราพบว่าสมรรถภาพร่างกายของนักเรียนหลี่เจาหยางนั้นแข็งแกร่งมาก ทางโรงเรียนอยากส่งเขาไปแข่งกรีฑา กระโดดสูง และกีฬาอื่น ๆ ที่เมืองจัด
แต่เขาปฏิเสธไปทันที ที่โทรมาคือหวังว่าผู้ปกครองจะช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเขาได้"