เจ้าหนิงปอก็เป็นคนหมู่บ้านนี้เหมือนกัน แค่ตอนสิบขวบย้ายตามพ่อแม่ไปอยู่เมืองอื่น จะกลับมาก็ช่วงเทศกาล มาเยี่ยมปู่ย่าที่อยู่ในหมู่บ้าน
เขากับหลี่เจาหนิงเป็นเพื่อนเล่นที่โตมาด้วยกัน แค่นิสัยไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่
สาเหตุก็คือ ในชื่อของทั้งคู่มีคำว่า 'หนิง' เหมือนกัน ส่วนหลี่เจาหนิงก็แก่กว่าเขาหนึ่งปี ชาวบ้านเลยเรียกเธอว่าต้าหนิงหนิง เรียกเจ้าหนิงปอว่าเสี่ยวหนิงหนิง
ความแตกต่างของคำเรียก ใหญ่กับเล็ก ทำให้เจ้าหนิงปอไม่พอใจ หลังจากนั้นก็หาเรื่องเธอทุกทาง
แน่นอน ถึงจะเรียกว่าหาเรื่อง ก็แค่การตีกันเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบเด็ก ๆ เท่านั้น
พวกผู้ใหญ่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด แถมยังชอบเอามาล้อเด็กสองคนนี้อยู่บ่อย ๆ
หลี่เจาหนิงกดรับสาย เสียงน่าต่อยดังมาจากในโทรศัพท์ "ฮัลโหล หลี่เจาหนิง จะรับสายทำไมช้าอย่างนี้?"
"เห็นชื่อเจ้าหนิงปอแล้วก็นึกอยู่นานกว่าจะนึกออกว่าเป็นใคร เลยรับช้า"
ปลายสายเงียบกริบ
ครู่ต่อมา...
หลี่เจาหนิง แม่งเอ๊ย ยิ่งวันยิ่งยียวนกวนประสาทขึ้นทุกวันเลยแก
เจ้าหนิงปอไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเธอจะเห็นชื่อแล้วนึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร ต้องจงใจแน่ ๆ
หลี่เจาหนิงจงใจจริง ๆ นั่นแหละ
"โทรมาทำไม?"
ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ได้ยินว่าแกกลับบ้านมาทำนา เลยแวะมาดูหน่อย อ้อ พาเพื่อนมาลองสนุกกับการขุดหน่อไม้ด้วย
หลี่เจาหนิงคิดถึงป่าไผ่ที่บ้านตัวเองขุดวันนี้ โชคดีที่ไม่มีของบ้านเจ้าหนิงปอ