ฤดูที่ทุกสรรพสิ่งฟื้นตื่นขึ้นมา เป็นฤดูที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย
หลี่เจาหนิงมองดูหน่อเขียว ๆ บนต้นท้อหน้าประตู ก็รู้สึกราวกับทั้งร่างถูกอาบด้วยความสดชื่น
“มองอะไรอยู่ รีบไปที่อำเภอ เอาต้นหอมแบ่งกับเมล็ดผักกาดหอมที่ซื้อไว้กลับมา”
หลี่เจาหนิงหันกลับมา “รู้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปเลย”
คุณแม่หลี่แบกจอบพร้อมตะกร้าที่เต็มไปด้วยต้นกล้าผักกาดหอม เดินผ่านตัวเธอไป มุ่งหน้าสู่ท้องทุ่ง
เป้าหมายวันนี้ คือ ปลูกผักกาดหอมให้ได้สองหมู่ ปลูกข้าวโพดสิบหมู่ ปลูกผักกาดหอมอีกหนึ่งหมู่ และปลูกต้นหอมแบ่งอีกหนึ่งส่วนสิบหมู่
ต้นหอมแบ่งนั้นตัดแล้วก็งอกใหม่ได้เรื่อย ๆ จะตัดอีกกี่ครั้งก็ได้ จึงไม่จำเป็นต้องปลูกเยอะ
ผักกาดหอมก็ตัดแล้วงอกใหม่ได้เช่นกัน แต่จำนวนครั้งที่งอกได้นั้นไม่มาก จึงปลูกหนึ่งหมู่ มากกว่าต้นหอมแบ่งนิดหน่อย
หลังจากคุณแม่หลี่ไปท้องทุ่งแล้ว หลี่เจาหนิงก็ขี่รถสามล้อไปที่อำเภอ ขนต้นหอมแบ่งมาเต็มกระบะหนึ่ง และเมล็ดผักกาดหอมอีกถุงใหญ่
กลับมาแล้ว ก็เก็บต้นหอมแบ่งกับเมล็ดผักกาดหอมเข้าไปในมิติโดยตรง
แล้วยังไปที่สวนหลังบ้าน เก็บเมล็ดข้าวโพดที่แช่น้ำไว้กับต้นกล้าผักกาดหอมที่คุณแม่หลี่ขนไปไม่หมด เข้าไปในมิติ จากนั้นจึงถือจอบสั้นไปที่ท้องทุ่ง
พอถึงหัวแปลง ก็เห็นคุณแม่หลี่ปลูกผักกาดหอมไปแล้วครึ่งหมู่
หลี่เจาหนิงเดินเข้าไป “แม่ แม่ขุดหลุมไปข้างหน้า เดี๋ยวหนูกลบต้นกล้าเอง”
“ดีเลย!” คุณแม่หลี่พยักหน้า แล้วก็ถือจอบไปขุดหลุมข้างหน้า
หลี่เจาหนิงเอาต้นกล้าผักกาดหอมส่วนหนึ่งใส่ตะกร้า หยิบมาหนึ่งต้นวางลงหลุม ใช้จอบเล็กโกยดินกลบราก
สองแม่ลูกทำงานประสานกันได้อย่างลงตัว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ครึ่งหมู่ที่เหลือของหนึ่งหมู่ก็ปลูกเสร็จ