เจ้าหนิงปอเห็นคุณแม่หลี่ยันพื้นลุกขึ้นยืน ก็รีบโยนจอบทิ้งแล้ววิ่งมา
"อาเจียง วางลงเร็วเลย ผมช่วยแบกให้"
พูดพลางก็กดคุณแม่หลี่ลงนั่งยอง ๆ ทั้งยังส่งสายตาแบบดุด่ามายังหลี่เจาหนิง เหมือนกำลังบอกว่าแกอกตัญญู
หลี่เจาหนิง: "……"
คุณแม่หลี่ปฏิเสธ "โอ๊ย หนิงหนิงจ๋า อาเจียงแบกไหว ไม่ต้องกดแล้วนะ"
"แบกได้ก็ไม่ให้แบกแล้ว วางเร็วเข้า เดี๋ยวผมแบกเอง"
สุดท้ายคุณแม่หลี่ก็สู้แรงเจ้าหนิงปอไม่ไหว นั่งยองลงอีกครั้ง
เจ้าหนิงปอปลดสายตะกร้าที่คล้องไหล่คุณแม่หลี่ลงอย่างคล่องแคล่ว สะพายบนบ่าตัวเอง แล้วแบกขึ้นมา
"ฉินเฟิง ผมไปส่งอาเจียงพวกนี้กลับบ้านก่อน เดี๋ยวกลับมา"
ฉินเฟิงโบกมือ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตั้งใจหาหน่อไม้ ท่าทางเหมือนกำลังสนุกกับการขุดหน่อไม้
"พี่หนิงปอ รีบกลับมานะคะ"
ดวงอาทิตย์เลื่อนเข้าไปซ่อนในเมฆ ป่าไผ่พลันมืดลง ฉินหลินมองรอบตัวด้วยสีหน้าหวาดหวั่น วิ่งไปอยู่ข้าง ๆ พี่ชาย แต่ก็ไม่ลืมตะโกนส่งท้ายถึงเจ้าหนิงปอ
เจ้าหนิงปอตะโกนตอบเสียงดัง "ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"
ระหว่างทางกลับบ้าน เจ้าหนิงปอกับคุณแม่หลี่คุยกันตลอดทาง
"หนิงหนิงจ๊ะ ฝึกทหารนี่ลำบากไหม"
"แรก ๆ ก็ลำบากมากครับ แต่พอนาน ๆ ไปก็ชินแล้ว ตอนนี้ไม่ได้ออกกำลังสักวันก็รู้สึกไม่สบายตัว"
คุณแม่หลี่หัวเราะลั่น "มิน่า ถึงได้แย่งแบกตะกร้าให้อาเจียง ที่แท้วันนี้ยังไม่ได้ออกกำลังนี่เอง"
พูดแบบนั้น แต่ในใจคุณแม่หลี่รู้ดีว่าเขาเห็นเธออายุมากแล้ว ถึงได้อยากช่วย